Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Fenomen Christensena jest ściśle związany z ruchem wysuwania żuchwy, czyli protruzyjnym, a nie z innymi kierunkami jej przemieszczania. W wielu podręcznikach i na zajęciach myli się to z każdym ruchem, przy którym zęby boczne przestają się stykać, ale to zbyt uproszczone podejście. Podczas cofania żuchwy, czyli ruchu retruzyjnego, kłykcie przesuwają się ku tyłowi po stoku guzków stawowych, jednak zwykle nie obserwuje się typowej, wyraźnej szpary między zębami bocznymi przy kontakcie siekaczy, która jest charakterystyczna dla fenomenu Christensena. Ten ruch jest zresztą fizjologicznie mocno ograniczony i ma mniejsze znaczenie funkcjonalne oraz protetyczne. Odwodzenie, czyli ruch otwierania ust w dół, powoduje po prostu stopniowe oddalanie się łuków zębowych – robi się większa szpara pionowa, ale jest to otwarcie w osi zawiasowej, bez specyficznego przesunięcia kłykci do przodu, które generuje typową przestrzeń w odcinku bocznym przy wysunięciu. Tutaj nie mówimy o fenomenie Christensena, tylko o zwykłym zwiększeniu szpary spoczynkowej i następnie szpary przy maksymalnym rozwarciu. Przywodzenie żuchwy, czyli zamykanie ust, prowadzi do zbliżania się łuków i kontaktu okluzyjnego, więc w ogóle jest to ruch odwrotny do sytuacji, w której powstaje opisywany fenomen. Typowy błąd myślowy polega na tym, że każdy brak kontaktu bocznego utożsamia się z fenomenem Christensena, zamiast patrzeć na konkretne warunki: żuchwa musi być wysunięta do przodu, siekacze wchodzą w kontakt prowadzący, a w odcinku bocznym pojawia się kontrolowana szpara, którą uwzględnia się przy ustawianiu zębów w artykulatorze. Z punktu widzenia dobrych praktyk protetycznych istotne jest rozumienie, że tylko ruch protruzji i związane z nim prowadzenie stawowe generują klasyczny obraz fenomenu Christensena, a pozostałe ruchy żuchwy mają inne znaczenie funkcjonalne i diagnostyczne.