Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W tym pytaniu łatwo wpaść w pułapkę myślenia, że skoro coś dokładamy do modelu, to od razu poprawiamy wszystkie jego parametry: zwarcie, anatomię, odporność na ścieranie. W rzeczywistości piny podwójne w metalowych koszulkach mają bardzo konkretne zadanie i nie rozwiązują innych problemów technologicznych. Podnoszenie wysokości zwarcia nie ma żadnego związku z zastosowaniem pinów. Wysokość zwarcia wynika z prawidłowo pobranego wycisku, rejestracji zwarcia, ustawienia modeli w artykulatorze oraz późniejszego ustawienia zębów lub opracowania koron. Piny tylko „trzymają” segmenty w stałym położeniu, nie zmieniają relacji szczęka–żuchwa. Jeśli ktoś wiąże piny z wysokością zwarcia, to zwykle wynika to z mylenia stabilności elementu gipsowego z parametrami okluzyjnymi. Podobnie, dokładniejsze odwzorowanie części anatomicznej modelu zależy od jakości wycisku, rodzaju gipsu, techniki zalewania i wibracji, a nie od tego, jakie piny zastosujemy. Piny pojawiają się dopiero po odlaniu modelu i nie wpływają na to, jak wiernie zostały odwzorowane guzki, bruzdy czy brzegi sieczne. Również ochrona części koronowej mikromodelu przed ścieraniem nie jest funkcją pinów. Za odporność na ścieranie odpowiada przede wszystkim twardość i klasa gipsu, sposób obróbki, używane narzędzia i delikatne obchodzenie się z modelem. Piny z koszulkami zabezpieczają raczej część korzeniową segmentu i strefę mocowania w podstawie, ograniczając wykruszanie i rozkalibrowanie gniazd. Moim zdaniem najczęstszy błąd polega na przypisywaniu jednemu elementowi technologii zbyt wielu „magicznych” właściwości. W praktyce każdy etap – wycisk, gips, piny, artykulator – ma swoją konkretną, dość wąską rolę i dopiero ich poprawne połączenie daje precyzyjną pracę protetyczną.