Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Podwyższenie wysokości zwarcia w koronie protetycznej jest przede wszystkim problemem biomechanicznym, a nie bezpośrednio śluzówkowym czy próchnicowym. Łatwo tu wpaść w pułapkę myślenia, że każda źle wykonana korona „zrobi stomatopatię protetyczną”, bo kojarzymy ją z dyskomfortem i bólem w jamie ustnej. Stomatopatia protetyczna dotyczy jednak głównie zmian zapalnych błony śluzowej pod protezami, zwłaszcza płytami protez całkowitych lub częściowych, często związanych z uciskiem, brakiem higieny czy działaniem grzybów, a nie z samym zwiększeniem wysokości zwarcia pojedynczego zęba. Podobnie uszkodzenie dziąseł i ostre stany zapalne przydziąsłowe wynikają zwykle z błędnie ukształtowanego brzegu korony, zbyt głokiego schodka poddziąsłowego, nawisających krawędzi lub urazu mechanicznego narzędziem, a nie tyle z tego, że powierzchnia żująca jest za wysoka. Wysokość zwarcia wpływa głównie na rozkład sił, a nie na bezpośrednie drażnienie dziąsła. Równie mylące bywa łączenie zwiększonej wysokości zwarcia z powstaniem próchnicy przyszyjkowej. Próchnica przyszyjkowa wiąże się raczej z akumulacją płytki, trudną do oczyszczenia strefą przydziąsłową, błędnym kształtem korony, niedokładnym przyleganiem brzegu i oczywiście dietą oraz higieną pacjenta. Sama zbyt wysoka okluzja nie powoduje demineralizacji szkliwa. Moim zdaniem najczęstszy błąd myślowy przy takich pytaniach polega na szukaniu odpowiedzi „najbardziej groźnej” zamiast „najbardziej logicznie powiązanej z mechanizmem”. W tym przypadku mechanizm jest jasny: zmieniamy warunki zwarcia, więc konsekwencją będzie przeciążenie zęba i aparatu zawieszeniowego, czyli ozębnej. Dlatego w praktyce klinicznej i technicznej tak duży nacisk kładzie się na kontrolę kontaktów artykulacyjnych, ustawienie prawidłowej wysokości zwarcia i korektę przedwczesnych kontaktów, a nie tylko na sam wygląd korony czy linię dziąsła.