Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Pomylenie funkcji pomocniczych linii kłów z innymi parametrami wzorników zwarciowych jest dość częstym błędem, zwłaszcza na początku nauki protetyki. Linie kłów nie służą do wyznaczania zwarcia centralnego ani położenia żuchwy względem szczęki. Zwarcie centralne ustala się poprzez odpowiednie ukształtowanie powierzchni zwarciowych wzorników, rejestrację okluzji w pozycji centralnej i kontrolę relacji między łukami zębowymi, często z wykorzystaniem łuku twarzowego, prowadnic, czasem metod neuromięśniowych. To jest zupełnie inny etap niż zaznaczanie linii kłów. Położenie żuchwy względem szczęki w protezach całkowitych określa się przez rejestrację zwarcia poziomego i pionowego, regulację wysokości zwarcia na wzornikach, ocenę stosunków anatomicznych i mięśniowych, a nie przez pojedyncze linie zaznaczone w okolicy kłów. Mylenie tych etapów wynika często z przekonania, że „skoro coś rysujemy na wzorniku, to na pewno chodzi o relację szczęka–żuchwa”, co jest uproszczeniem. Podobnie wysokość zębów przednich nie zależy od linii kłów, tylko od wysokości zwarcia, linii uśmiechu, linii warg i ekspozycji siekaczy przy mowie oraz spoczynku. Wysokość określa się przez ustawienie górnego wzornika względem wargi górnej, linii środkowej i linii źrenic, a dopiero potem dobiera się odpowiednią długość zębów z katalogu. Linie kłów są natomiast markerem szerokości odcinka przedniego, czyli odległości między kłami, co pozwala dobrać odpowiedni bloczek zębów i ustawić je symetrycznie względem linii pośrodkowej. Dobra praktyka w protezach całkowitych polega na tym, żeby nie mieszać funkcji poszczególnych oznaczeń na wzorniku: linia pośrodkowa, linia kłów, linia uśmiechu, linia kłów dolnych – każda z nich ma swoją konkretną rolę i dopiero ich łączne, świadome użycie daje przewidywalny efekt estetyczny i funkcjonalny.