Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Warianty inne niż Rysunek 1 pokazują typowe, dość częste błędy przy kształtowaniu obrzeża dolnej łyżki indywidualnej. Intuicyjnie kusi, żeby brzeg wydłużyć jak najbardziej w kierunku przedsionka, bo wydaje się, że dłuższe obrzeże = lepsza retencja. W praktyce kończy się to wejściem w strefę przyczepów mięśni, wędzidełek i ruchomych fałd śluzówkowych. Taka łyżka podczas wycisku czynnościowego jest wypychana przez ruchy policzków, wargi dolnej czy języka, a uzyskany model prowadzi później do protezy, która odkleja się podczas mówienia, śmiechu czy żucia. Z drugiej strony zbyt płytko poprowadzone obrzeże, co widać na niektórych schematach, powoduje niedostateczne uszczelnienie brzeżne. Proteza oparta na takim wycisku ma małą powierzchnię podparcia, słabą stabilizację i pacjent ma wrażenie, że „pływa” na wyrostku. Często w błędnych odpowiedziach obrzeże jest też prowadzone za ostro, z wyraźnym schodkiem między częścią przedsionkową a częścią od strony jamy ustnej właściwej. To nie tylko utrudnia prawidłowe uformowanie masy wyciskowej, ale też sprzyja powstawaniu punktowych ucisków i odleżyn na śluzówce po wykonaniu protezy. Z mojego doświadczenia wynika, że źródłem tych pomyłek jest mylenie pojęcia „wydłużenie brzegów” z „agresywnym wejściem” w miejsca przyczepów mięśni. Dobra praktyka w protezach całkowitych uczy, że krawędź łyżki powinna przebiegać w strefie neutralnej: ani na ruchomej, silnie pracującej śluzówce, ani zbyt wysoko na wyrostku. Jeśli wybrana odpowiedź nie pokazuje takiego zrównoważonego, łagodnie zaokrąglonego przebiegu obrzeża, to znaczy, że nie spełnia podstawowych zasad projektowania łyżki indywidualnej dla żuchwy.