Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Proces silanizacji bywa mylony z ogólnym „gruntowaniem” czy przygotowaniem każdej powierzchni protetycznej, ale to zbyt duże uproszczenie. Silanizacja jest procedurą specyficzną dla materiałów zawierających fazę krzemionkową, głównie szkło, ceramikę szklaną i niektóre wypełniacze kompozytowe. Silan nie działa w sposób sensowny na czysty metal, acetal czy akron, dlatego łączenie tych materiałów opiera się na zupełnie innych mechanizmach. Przy protezach całkowitych z acronu stosuje się przede wszystkim odpowiednią obróbkę mechaniczną, retencję mechaniczną i właściwe parametry przetwarzania termoplastycznego. Akron to tworzywo termoplastyczne, a nie klasyczna żywica akrylowa PMMA do polimeryzacji na gorąco, więc tu nie ma klasycznego systemu adhezyjnego z silanem. Podobnie w protezach częściowych z acetalu – jest to materiał o bardzo niskiej energii powierzchniowej, o dużej elastyczności, do którego kompozyty czy akryle bardzo słabo się wiążą chemicznie. Stąd stosuje się specjalne primery do POM lub polega głównie na retencji mechanicznej, a nie na silanizacji. W przypadku mostów wieloczołonowych metalowo‑ceramicznych kluczowe jest połączenie ceramiki napalanej z metalem, ale to połączenie uzyskuje się głównie dzięki tlenkowej warstwie pośredniej, odpowiedniemu składowi stopu i kontrolowanemu wypalaniu w piecu, a nie poprzez silan na metalu. Silany mają znaczenie przy naprawach ceramiki kompozytem albo przy koronach pełnoceramicznych łączonych adhezyjnie, a nie w rutynowym procesie wykonania klasycznego mostu metalowo‑ceramicznego. Typowym błędem jest założenie, że skoro gdzieś jest kompozyt albo ceramika, to zawsze używa się silanu. W rzeczywistości dobiera się system łączący bardzo konkretnie do rodzaju podłoża: inne procedury dla stopów metali, inne dla akrylu, inne dla acetalu, a jeszcze inne dla ceramiki szklanej czy kompozytu. W tym pytaniu chodzi właśnie o sytuację, gdzie kompozyt ma trwale połączyć się z odpowiednio przygotowaną powierzchnią w systemie korony złożonej, a nie o standardowe prace z akronu, acetalu czy typowe mosty metalowo‑ceramiczne.