Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Określenie „proteza typu nakładowego” w protetyce stomatologicznej ma dość konkretne znaczenie i nie dotyczy zwykłych uzupełnień stałych ani konstrukcji szkieletowych. Chodzi o protezę, która jest protezą całkowitą, ale jednocześnie opiera się częściowo na zachowanych zębach lub korzeniach – dosłownie „nakłada się” na nie, stąd nazwa overdenture. To odróżnia ją od rozwiązań stricte stałych. Korona na wkładzie koronowo-korzeniowym jest uzupełnieniem stałym jednego zęba, osadzonym na filarze wewnątrzkorzeniowym. Nie ma tu mowy o protezie nakładowej, bo nie jest to proteza całkowita ani częściowa, tylko klasyczna praca stała, mieszcząca się w kategorii protez stałych według standardowej klasyfikacji. Podobnie most adhezyjny na włóknie szklanym to konstrukcja stała, klejona do powierzchni zębów, o minimalnie inwazyjnym przygotowaniu. Jego zadaniem jest uzupełnienie pojedynczych braków, a nie nakładanie się na zęby jak w przypadku overdenture. Łatwo tu popełnić błąd myślowy: skoro coś „opiera się” na zębie, to może wydawać się nakładowe, ale w terminologii protetycznej to zupełnie inna kategoria. Proteza szkieletowa na zasuwach też bywa myląca, bo współpracuje z zębami filarowymi i elementami precyzyjnymi, jednak nadal jest to klasyczna proteza częściowa szkieletowa, a nie proteza całkowita typu overdenture. Ma metalowy szkielet, klamry, podpory, zasuwy, ale nie „nakłada się” na skrócone korzenie w taki sposób, jak proteza całkowita wsparta na uzębieniu resztkowym. Dobra praktyka jest taka, żeby po usłyszeniu hasła „proteza nakładowa” automatycznie myśleć o protezie całkowitej na zębach lub korzeniach, a wszystkie korony, mosty i typowe szkieletówki od razu odrzucać jako inną grupę uzupełnień.