Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W protetyce łatwo się pomylić, bo wiele narzędzi wygląda na pierwszy rzut oka podobnie ważnie, ale każde z nich ma zupełnie inne zadanie. W metodzie sferycznej ustawiania zębów w protezach całkowitych chodzi konkretnie o odtworzenie sferycznej, trójwymiarowej krzywizny okluzyjnej, a do tego właśnie służy kalota. Płytka szklana kojarzy się wielu osobom z ustawianiem zębów, bo używana jest w metodach zgryzu płaskiego, do kontroli kontaktów na płaszczyźnie. Jest dobra, gdy chcemy mieć okluzję bardziej płaską, ale kompletnie nie oddaje krzywizny sferycznej, więc w metodzie sferycznej po prostu się nie nadaje – dawałaby fałszywy obraz ukształtowania guzków i prowadzeń. Stolik okluzyjny z kolei służy do rejestrowania i odtwarzania warunków zwarciowych, ustawiania zębów według określonych płaszczyzn i kątów w artykulatorze, ale sam w sobie nie jest elementem kształtującym sferyczną powierzchnię zgryzową. Można na nim pracować w różnych koncepcjach okluzji, nie tylko sferycznej, więc utożsamianie go z metodą sferyczną to częsty skrót myślowy. Widelec transferowy natomiast służy głównie do przenoszenia relacji szczęki względem łuku twarzowego i artykulatora, czyli do prawidłowego ustawienia modeli w urządzeniu. Nie ma on nic wspólnego z bezpośrednim modelowaniem powierzchni żujących. Typowy błąd polega na tym, że ktoś myli narzędzia służące do rejestracji relacji szczęk i montażu modeli z narzędziami, które kształtują samą okluzję. W metodzie sferycznej podstawą jest kalota, bo tylko ona narzuca konkretną sferyczną geometrię ustawiania zębów, zgodną z założeniami tej koncepcji i dobrą praktyką techniczną.