Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo nazwiska Fehr, Płonka, Gerber i Gysi często pojawiają się razem w podręcznikach i na wykładach, a każdy z autorów proponował trochę inny schemat ustawiania zębów w protezie całkowitej. Kluczem jest jednak rozpoznanie charakterystycznego rysunku: lekko pochylone siekacze górne, ustawione według określonych osi długich i relacji do płaszczyzny zwarciowej, co jest typowe dla metody Gysiego. Metoda Fehra kojarzy się bardziej z koncepcją zwarcia zredukowanego, uproszczonym układem kontaktów i naciskiem na stabilność protezy u pacjentów z trudnymi warunkami, a nie z tak dokładnie narysowanym schematem osi siekaczy przednich, jak na pokazanym rysunku. Z kolei metoda Płonki jest przede wszystkim polską modyfikacją klasycznych schematów, mocno akcentującą warunki anatomiczne wyrostków zębodołowych, układ mięśni i indywidualne dopasowanie, natomiast w testach zwykle nie jest łączona z tak „książkowym” obrazkiem ustawienia siekaczy jak w schemacie Gysiego. Nazwisko Gerbera większości osób słusznie kojarzy się głównie z koncepcją zwarcia lingwalnego (lingualized occlusion), gdzie nacisk kładzie się bardziej na ustawienie zębów bocznych, relacje guzków podniebiennych górnych do dołów dolnych i kontrolę sił żucia, niż na specyficzne nachylenie zębów przednich widoczne na rysunku. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś zapamiętuje tylko nazwiska, ale nie kojarzy ich z konkretnym rysunkiem czy schematem: widzi zęby przednie w protezie – wybiera losowo Fehra albo Gerbera. W protetyce warto łączyć nazwisko z obrazem: Gysi – klasyczne, podręcznikowe ustawianie zębów przednich z wyraźnie zaznaczonymi osiami; Gerber – przede wszystkim zęby boczne i zwarcie lingwalne; Fehr i Płonka – bardziej koncepcje modyfikujące ogólne założenia stabilności i funkcji. Dzięki temu na egzaminie i w pracowni łatwiej dopasować metodę do konkretnego schematu ustawienia zębów.