Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Klasyfikacja Angle’a opiera się przede wszystkim na relacji pierwszych trzonowców stałych, a nie tylko na ustawieniu siekaczy czy subiektywnym wrażeniu „cofnięcia” lub „wysunięcia” żuchwy. Na schemacie mezjalno-policzkowy guzek pierwszego trzonowca górnego trafia dokładnie w bruzdę międzyguzkową pierwszego trzonowca dolnego, co jednoznacznie wskazuje na I klasę Angle’a. Częsty błąd polega na ocenianiu klasy wyłącznie po profilu twarzy lub po nachyleniu siekaczy, bez zwrócenia uwagi na pozycję trzonowców. W III klasie Angle’a żuchwa jest wysunięta, a pierwszy trzonowiec dolny znajduje się bardziej mezjalnie w stosunku do górnego – guzek mezjalno-policzkowy górnego trzonowca wpada wtedy raczej w przestrzeń między pierwszym a drugim trzonowcem dolnym. Dodatkowo często obserwuje się zgryz krzyżowy przedni i ujemny overjet. Tego na przedstawionym rysunku nie widać. Odpowiedzi mówiące o II klasie z retruzją lub protruzją siekaczy odnoszą się do podklas II klasy Angle’a, gdzie pierwszy trzonowiec dolny jest dystalnie przesunięty względem górnego, a żuchwa jest wyraźniej cofnięta. W podklasie z retruzją siekaczy górnych korony siekaczy są bardziej pionowe lub wręcz odchylone podniebiennie, co daje wrażenie „zamkniętego” łuku. W podklasie z protruzją siekaczy górnych korony są wychylone wargowo, overjet bywa zwiększony, a warga górna słabiej domyka się w spoczynku. Na schemacie widzimy natomiast prawidłową relację trzonowców, bez cech cofnięcia żuchwy, więc żadna z odmian klasy II nie pasuje. Z mojego doświadczenia dobrze jest najpierw zawsze „ustawić” sobie w głowie trzonowce, a dopiero potem analizować szczegóły ustawienia siekaczy i profilu – to znacząco zmniejsza ryzyko takich pomyłek diagnostycznych.