Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Sprężyna typu omega ma dość konkretne wskazania i łatwo się tu pomylić, jeśli wrzuca się wszystkie sprężyny ortodontyczne do jednego worka. Jej podstawową funkcją jest wychylanie zęba w kierunku policzka, czyli w stronę przedsionka, a nie wprowadzanie go podniebiennie ani przesuwanie zęba dystalnie czy mezjalnie wzdłuż wyrostka zębodołowego. Kształt litery Ω i centralna pętla służą do magazynowania sprężystości w kierunku poziomym, prostopadle do długiej osi zęba, a nie do przesuwania go wzdłuż łuku. Wprowadzanie zęba w kierunku podniebienia wymaga zupełnie innej konfiguracji elementu drucianego – zwykle stosuje się sprężyny działające od strony przedsionkowej, o odwrotnym kierunku działania, czasem z dodatkowym zakotwieniem, lub wykorzystuje się aparaty stałe z łukiem ortodontycznym i odpowiednimi zagięciami. Sprężyna omega, jeśli byłaby użyta do ruchu podniebiennego, działałaby wbrew swojej konstrukcji i mogłaby dawać siły nieprzewidywalne, za duże lub niekorzystnie skierowane. Podobnie przesuwanie zęba dystalnie czy mezjalnie wzdłuż wyrostka wymaga sił działających wzdłuż łuku zębowego, często rozłożonych na kilka zębów, z kontrolą zakotwienia. Do takich ruchów stosuje się śruby, łuki w aparatach stałych, sprężyny śrubowe, łuki NiTi czy elementy ślizgowe, a nie prostą sprężynę typu omega w aparacie ruchomym. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro coś jest „sprężyną”, to nadaje się do każdego kierunku przesunięcia zęba. W ortodoncji każdy kształt drutu ma swoją określoną biomechanikę i zakres działania. Jeżeli chcemy osiągnąć ruch dystalny lub mezjalny, musimy zaplanować odpowiednie punkty przyłożenia siły, wektor, moment siły i zakotwienie, a sprężyna omega tego po prostu nie zapewnia. Z mojego doświadczenia warto zawsze kojarzyć ją jednoznacznie z ruchem policzkowym/wychyleniowym pojedynczego zęba, wtedy ryzyko takich pomyłek bardzo spada.