Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Szyna Gunninga-Porta bywa mylona z innymi rodzajami szyn stosowanych w stomatologii, co jest dość typowym błędem. Bruksizm leczy się głównie za pomocą szyn relaksacyjnych, zazwyczaj cienkich, twardych nakładek akrylowych lub z tworzywa termoplastycznego, które zakłada się na jeden łuk zębowy. Ich celem jest rozłożenie sił, odciążenie stawu skroniowo-żuchwowego i ochrona powierzchni zębów przed ścieraniem. Szyna Gunninga-Porta nie ma z tym nic wspólnego, bo jest konstrukcją masywną, obejmującą bezzębne wyrostki i służy do unieruchamiania złamań, a nie do terapii parafunkcji. Podobnie przy zaburzeniach zwarcia stosuje się różne szyny okluzyjne, deprogramatory, czasem szyny repozycyjne w leczeniu dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego. Te wyroby są projektowane głównie pod kątem kształtowania kontaktów zębowych i pozycji żuchwy, a nie stabilizacji odłamów kostnych. Odróżnia je też sposób mocowania – trzymają się na zębach, a nie są wiązane czy przykręcane do kości. Można też odruchowo pomyśleć, że skoro chodzi o „złamania żuchwy”, to szyna będzie używana przy pełnych łukach zębowych. Jednak u pacjentów z zachowanym uzębieniem zdecydowanie częściej stosuje się szyny nazębne, łuki Ericha, ligatury międzyszczękowe lub osteosyntezę płytkami, bo mamy wtedy doskonałe punkty zakotwienia w postaci zębów. W bezzębiu takiej możliwości nie ma, dlatego właśnie powstała koncepcja szyn Gunninga, a wariant Gunninga-Porta jest typowym narzędziem w leczeniu złamań szczęk u bezzębnych. Moim zdaniem kluczem do uniknięcia pomyłek jest proste skojarzenie: bruksizm i zaburzenia zwarcia – szyny relaksacyjne i okluzyjne; złamania u bezzębnych – szyny Gunninga-Porta, często podobne do protez całkowitych, ale pełniące funkcję unieruchamiającą, zgodnie z zasadami chirurgii szczękowo-twarzowej.