Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W biofunkcjonalnej metodzie odbudowy bezzębia założenie jest dość proste: proteza ma nie tylko „ładnie wyglądać”, ale przede wszystkim ma odtwarzać indywidualną funkcję żucia, mowę i warunki w stawie skroniowo‑żuchwowym danego pacjenta. Stąd wynika, że oparcie się na artykulatorach o stałych albo przeciętnych parametrach jest po prostu zbyt dużym uproszczeniem. Artykulator częściowo nastawialny daje pewne możliwości regulacji, ale najczęściej w ograniczonym zakresie – można ustawić przybliżone wartości kąta stawowego, jednak nadal opiera się to bardziej na schematach niż na dokładnych rejestracjach pacjenta. Taki sprzęt bywa wystarczający przy prostszych pracach, ale w biofunkcjonalnej rekonstrukcji bezzębia zależy nam na maksymalnej indywidualizacji, bo od tego zależy stabilność protezy w ruchach, równomierne rozłożenie sił żucia i komfort długoterminowy. Artykulator o stałych parametrach artykulometrycznych to jeszcze bardziej schematyczne rozwiązanie: fabrycznie ustawione średnie wartości toru stawowego i ruchów bocznych w ogóle nie biorą pod uwagę odchyleń anatomicznych, zmian pourazowych czy adaptacyjnych w stawie skroniowo‑żuchwowym. Typowym błędem myślowym jest przekonanie, że „przeciętne” ustawienia będą dobre dla większości pacjentów – w praktyce każdy ma trochę inną anatomię i wzorzec ruchu, a u osób bezzębnych, często po wieloletnich zmianach zwarcia, te różnice są jeszcze wyraźniejsze. Podobnie artykulator o przeciętnych średnich wartościach pomiarowych może być użyteczny w nauce czy przy bardzo uproszczonych pracach, ale w biofunkcjonalnej metodzie jest to pójście na skróty. Taka proteza może wyglądać poprawnie na modelach, ale w ustach pacjenta pojawiają się interferencje w ruchach bocznych, nadmierne ścieranie zębów sztucznych, przeciążenia błony śluzowej i problemy adaptacyjne. Z mojego doświadczenia to właśnie zbyt schematyczne podejście do artykulacji jest jedną z głównych przyczyn niezadowolenia pacjentów z protez całkowitych. Dlatego w tej metodzie zaleca się artykulatory indywidualnie nastawialne, które umożliwiają wprowadzenie realnych danych z łuku twarzowego i rejestratów zwarcia, zamiast polegać na „uśrednionych” parametrach.