Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Wielu osobom intuicyjnie wydaje się, że im grubsza szyna odciążająca, tym lepiej „odizoluje” zęby i stawy od przeciążeń. To jest taki dość typowy błąd myślowy: grubość kojarzy się z wytrzymałością i skutecznością. W przypadku szyn okluzyjnych, zwłaszcza w odcinku siecznym, zbyt duża grubość 2,5–3,0 mm, 3,5–4,0 mm czy nawet 4,5–5,0 mm powoduje jednak niefizjologiczne zwiększenie wysokości zwarcia. Przy takim rozwartościu dochodzi do zmiany położenia głów żuchwy w dołkach stawowych, co może prowokować lub nasilać dolegliwości ze strony stawu skroniowo‑żuchwowego, zamiast je łagodzić. Przesadne pogrubienie szyny w odcinku przednim zaburza też prowadzenie sieczne i kłowe, utrudnia uzyskanie delikatnych, kontrolowanych kontaktów w odcinku bocznym i czasem wręcz prowokuje nieprawidłowe parafunkcyjne ruchy żuchwy. W praktyce technicznej grube szyny są mniej komfortowe, pacjent gorzej je toleruje, częściej pojawia się problem z mową, połykanie jest nienaturalne, a compliance spada. Z punktu widzenia materiałoznawstwa również nie ma potrzeby iść w takie wartości – nowoczesne akryle i tworzywa do szyn mają wystarczającą sztywność przy grubości około 2 mm w odcinku przednim, więc dokładanie kolejnych milimetrów nie poprawia realnie wytrzymałości klinicznej, a jedynie pogarsza biomechanikę. Dobre praktyki w protetyce i leczeniu zaburzeń okluzji mówią raczej o minimalnie koniecznym podniesieniu zgryzu i możliwie cienkiej, ale stabilnej konstrukcji, a nie o masywnym „klocku” między łukami zębowymi. Dlatego odpowiedzi zakładające grubości rzędu 2,5–5,0 mm w rejonie siekaczy nie są zgodne z aktualnymi założeniami racjonalnej terapii szynami relaksacyjnymi.