Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Kolejność wypadania zębów mlecznych nie jest przypadkowa i nie zależy tylko od „wytrzymałości” poszczególnych zębów, ale od zaprogramowanego rozwoju kości, zawiązków zębów stałych i funkcji narządu żucia. Częsty błąd polega na intuicyjnym założeniu, że skoro kły wyglądają na mocne i „ostre”, to pewnie wypadają wcześniej albo razem z trzonowcami. W rzeczywistości fizjologiczna wymiana zaczyna się od siekaczy mlecznych, bo to one pierwsze kończą swój cykl rozwojowy i funkcjonalny. Propozycje, w których kły pojawiają się jako druga grupa wypadających zębów, ignorują fakt, że kły mają bardzo długie korzenie i dużą rolę w prowadzeniu kłowym oraz stabilizacji łuku, więc utrzymują się dłużej niż trzonowce mleczne. Kolejny typowy błąd myślowy to przenoszenie nazewnictwa zębów stałych na mleczne – pojawia się wtedy pomysł, że po siekaczach wypadają przedtrzonowce. W uzębieniu mlecznym nie ma przedtrzonowców, są tylko siekacze, kły i trzonowce mleczne, a dopiero z zębów trzonowych mlecznych „w ich miejscu” wyrzynają się zęby przedtrzonowe stałe. Dlatego odpowiedzi mieszające kolejność kłów i trzonowców albo wprowadzające przedtrzonowce w uzębieniu mlecznym są merytorycznie błędne. Z mojego doświadczenia wynika, że kto raz dobrze zrozumie, że trzonowce mleczne wymieniają się wcześniej niż kły, temu łatwiej potem analizować zdjęcia pantomograficzne, planować leczenie ortodontyczne w okresie uzębienia mieszanego i oceniać, czy tempo wymiany zębów u dziecka mieści się w normie rozwojowej. Prawidłowa znajomość tej sekwencji to też dobra praktyka przy edukacji rodziców – można im spokojnie wytłumaczyć, czemu kły mleczne „trzymają się” dłużej i nie jest to powód do paniki.