Punkt glabella znajduje się dokładnie pomiędzy łukami brwiowymi, na kości czołowej, mniej więcej nad nasadą nosa. To jest taki najbardziej wysunięty do przodu, gładki punkt na linii pośrodkowej twarzy, między brwiami. W antropometrii czaszki i w stomatologii protetycznej glabella jest ważnym, klasycznym punktem referencyjnym. W dokumentacji medycznej opisuje się go jako punkt kostny na kości czołowej, przednia część łuski czołowej. W praktyce technika dentystycznego glabella przydaje się np. przy ustawianiu płaszczyzny zwarciowej na łyżkach indywidualnych, przy ocenie profilu twarzy, a także przy planowaniu estetyki protez całkowitych, kiedy trzeba dobrać wypukłość wargi górnej i ustawienie siekaczy górnych względem profilu twarzy. Moim zdaniem dobrze jest sobie wyrobić nawyk palpacyjnego odszukiwania glabeli u pacjenta, bo to pomaga w orientacji przestrzennej przy analizie zgryzu i relacji szczęka–żuchwa. W wielu podręcznikach z anatomii stomatologicznej i protetyki opisuje się linię łączącą glabellę z innymi punktami czaszki (np. nasion, pogonion) do oceny harmonii twarzy. Glabella jest też często punktem odniesienia przy wykonywaniu zdjęć fotograficznych pacjenta przed leczeniem protetycznym lub ortodontycznym, żeby potem porównać efekty leczenia. Czyli to nie jest tylko sucha teoria z atlasu, ale realny punkt orientacyjny używany w codziennej praktyce stomatologicznej i technicznej.
Punkt glabella bywa mylony z innymi strukturami twarzy, bo leży w okolicy oczodołów i nasady nosa, ale jego położenie jest bardzo precyzyjnie zdefiniowane. Glabella nie znajduje się na środku oczodołu – środek oczodołu to raczej odniesienie okulistyczne lub chirurgiczne, a nie klasyczny punkt antropometryczny używany w anatomii stomatologicznej i protetyce. Oczodół to kostna jama, a glabella leży na kości czołowej, na powierzchni zewnętrznej czaszki, nad nasadą nosa, pomiędzy łukami brwiowymi, w linii pośrodkowej. Pomylenie tych miejsc wynika często z tego, że wiele osób kojarzy termin bardziej z „okolicą oczu” niż z dokładnym punktem kostnym. Również umieszczenie glabeli na środku wyrostka zębodołowego szczęki jest całkowicie niezgodne z anatomią. Wyrostek zębodołowy szczęki to część kości szczękowej, w której osadzone są zęby górne, a więc struktura zdecydowanie niżej położona i związana z łukiem zębowym, a nie z kością czołową. To już jest rejon jamy ustnej i części twarzowej czaszki, podczas gdy glabella leży w części mózgowej czaszki. Podobnie lokalizowanie glabeli pomiędzy łukami zębowymi szczęki i żuchwy miesza pojęcia z zakresu zwarcia i kontaktów zębowych z punktami antropometrycznymi na powierzchni czaszki. Łuki zębowe opisujemy przy analizie okluzji, ustawianiu zębów w protezach czy przy ortodoncji, natomiast glabella służy bardziej do orientacji w profilu twarzy, wyznaczania linii pośrodkowej i oceny proporcji. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie każdego „punktu orientacyjnego” z okolicą zębów, bo działamy w stomatologii. Tymczasem w dobrych praktykach protetycznych i ortodontycznych korzysta się z punktów czaszkowych, takich jak glabella, nasion, subnasale, pogonion, które leżą na skórze nad kośćmi twarzoczaszki. Zrozumienie, że glabella znajduje się pomiędzy łukami brwiowymi, na kości czołowej, pozwala lepiej planować estetykę uśmiechu, ustawienie płaszczyzny zwarcia i ogólną harmonię twarzy w pracach protetycznych i ortodontycznych.