Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo w stomatologii funkcjonuje kilka systemów oznaczania zębów i nazwy bywają podobne, a w praktyce klinicznej miesza się czasem stare i nowe zapisy. Warto uporządkować sobie, czym różnią się systemy Viohla, Haderupa, Allerhanda i Zsigmondy’ego, bo to potem procentuje przy czytaniu kart pacjentów, starych podręczników albo opisów przypadków. System Zsigmondy’ego opiera się na tzw. krzyżu Zsigmondy’ego – rysuje się dwie prostopadłe linie, które dzielą łuk zębowy na cztery ćwiartki. W każdej ćwiartce wpisuje się numery zębów od 1 do 8, licząc od siekacza przyśrodkowego do trzonowca drugiego. Sam numer zęba jest taki sam jak w tradycyjnej numeracji, ale o jego położeniu decyduje właśnie pozycja w ramce. Dlatego symbol z pionową i poziomą linią oraz cyfrą 7 w górnym lewym polu to typowy zapis górnego lewego drugiego trzonowca stałego w systemie Zsigmondy’ego. W systemie Haderupa oznaczenia wyglądają inaczej: wykorzystuje się znaki plus i minus przed lub po cyfrze, np. +7, 7+, −7, 7−, co wskazuje na szczękę/żuchwę i stronę. Tam nie rysuje się takiej ramki jak u Zsigmondy’ego, więc symbol z obrazka do tego systemu po prostu nie pasuje. Z kolei system Viohla jest mniej popularny i w literaturze spotyka się go zdecydowanie rzadziej; opiera się na innym schemacie zapisu i również nie wykorzystuje charakterystycznego krzyża. Nazwisko Allerhanda też bywa kojarzone historycznie z oznaczeniami zębów, ale nie odnosi się do powszechnie stosowanego dziś, standaryzowanego systemu identyfikacji zębów. Typowym błędem jest sugerowanie się samą cyfrą 7 i myślenie: „drugi trzonowiec to 7, więc wszystko jedno jaki system”, a tutaj właśnie nie cyfra jest kluczowa, tylko sposób jej umieszczenia i forma symbolu. W dobrej praktyce zawodowej technik i lekarz muszą umieć rozpoznać nie tylko numer zęba, ale też konwencję zapisu, żeby uniknąć pomyłek przy wykonywaniu uzupełnień protetycznych, szyn czy aparatów ortodontycznych. Dlatego znajomość systemu Zsigmondy’ego i odróżnianie go od systemów Haderupa czy innych historycznych propozycji jest po prostu praktyczną koniecznością.