Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo nazwy systemów oznaczania zębów brzmią podobnie, a w praktyce klinicznej używa się głównie współczesnego systemu FDI lub systemu Zsigmondy’ego/Palmera. Drugi stały trzonowiec górny lewy zapisany jako 17 wcale nie odnosi się tutaj do FDI, tylko do historycznego systemu Viohla. Częsty błąd polega na tym, że ktoś kojarzy numer 17 z własnych zajęć z anatomii zębów i automatycznie dopasowuje go do znanego schematu, nie zwracając uwagi, o jaki system pytają w treści. System Haderupa opiera się na znakach plus i minus oraz cyfrach, pozwalając odróżnić szczękę od żuchwy i stronę prawą od lewej w dość intuicyjny sposób, ale nie używa on czystego zapisu dwucyfrowego 17 tak, jak w pytaniu. Z kolei system Allerhanda jest mniej popularny w codziennej praktyce, pojawia się raczej w literaturze i ma inny sposób oznaczania niż proste dwucyfrowe numery bez dodatkowych znaków. Bardzo często mylony jest też system Zsigmondy’ego (Palmera) z każdym innym, bo tam stosuje się cyfry 1–8 dla zębów w ćwiartce oraz charakterystyczne kąty/ramki oznaczające ćwiartkę łuku. W tym systemie drugi trzonowiec będzie miał cyfrę 7, ale jego położenie (górny lewy, górny prawy itd.) wynika z położenia w ramce, a nie z samej liczby 17. Myślenie na zasadzie: „skoro w FDI 17 to górny prawy drugi trzonowiec, to pewnie tu też chodzi o ten sam schemat” prowadzi właśnie do takich pomyłek. W dobrej praktyce zawodowej, zwłaszcza w protetyce i ortodoncji, zawsze warto upewnić się, jaki system został użyty w dokumentacji, na karcie zlecenia czy opisie modeli. Nieporozumienie przy numeracji zębów może skończyć się ustawieniem niewłaściwego zęba w protezie, błędnym szlifowaniem lub źle zaplanowanym mostem. Dlatego znajomość charakterystycznych cech systemu Viohla i odróżnianie go od Haderupa, Allerhanda czy Zsigmondy’ego jest po prostu praktyczną umiejętnością, a nie suchą teorią do testu.