Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Technologia traconego wosku jest mocno związana z klasycznym odlewnictwem i z systemami typu Press, a nie z wszystkimi nowoczesnymi metodami wytwarzania koron. Częsty błąd polega na tym, że jak tylko ktoś widzi zaawansowaną technologię albo piec, od razu zakłada, że „to pewnie też tracony wosk”. W systemach SLM (Selective Laser Melting) mamy do czynienia z całkowicie inną zasadą. Tam proszek metaliczny, najczęściej kobalt‑chrom lub tytan, jest selektywnie topiony wiązką lasera warstwa po warstwie na podstawie modelu 3D. Nie ma tu modelowania woskiem ani wypalania go z formy. Materiał jest budowany addytywnie, a nie odlewany do pustej przestrzeni po wosku. To bardziej druk 3D metalu niż klasyczne odlewanie. Z kolei systemy In Ceram opierają się na infiltracji szkieł lub technice slip-casting – tworzy się porowaty szkielet ceramiczny, który jest następnie infiltrwany szkłem. Cała idea polega na kontrolowanym spiekaniu i infiltracji, a nie na prasowaniu ceramiki do formy po wypalonym wosku. W tym procesie kluczowe są parametry spiekania, porowatość i odpowiednia kompatybilność współczynników rozszerzalności cieplnej, a wosk w ogóle nie jest elementem technologii. Przy CAD/CAM z kolei koronę uzyskuje się przez frezowanie lub drukowanie z bloczków lub dysków z ceramiki, cyrkonu czy kompozytu. Najpierw skanuje się wycisk albo model, projektuje koronę w oprogramowaniu, a potem obrabia materiał skrawaniem lub drukiem addytywnym. To proces cyfrowy, w którym rola ręcznego modelowania woskiem praktycznie zanika. Wydaje się podobny efekt końcowy – korona – ale droga technologiczna jest kompletnie inna. Mylenie tych metod wynika najczęściej z tego, że wszystkie służą do wykonania koron stałych, a student kojarzy „wysoką temperaturę i piec” z traconym woskiem. W rzeczywistości tylko system Press bezpośrednio wykorzystuje klasyczny schemat: model woskowy – masa osłaniająca – wypalenie wosku – wprowadzenie materiału do formy. Zrozumienie tych różnic procentuje później w pracowni, bo łatwiej dobrać technologię do konkretnego przypadku klinicznego i nie mieszać pojęć przy opisie procesów.