Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie wymienione płaszczyzny brzmią dość „anatomicznie” i profesjonalnie, ale tylko jedna ma realne znaczenie przy przycinaniu modelu diagnostycznego. Podstawowym celem przycinania modelu nie jest uzyskanie jakiejś abstrakcyjnie równej bryły gipsu, tylko odtworzenie w laboratorium rzeczywistych warunków zgryzowych pacjenta. Z tego powodu górna podstawa modelu musi być równoległa do płaszczyzny zgryzowej, a nie do płaszczyzny czołowej czy pośrodkowej. Płaszczyzna czołowa odnosi się do ułożenia twarzy przodem, jest ważna przy ocenie symetrii, linii pośrodkowej, przebiegu łuku w stosunku do twarzy, ale nie stanowi praktycznej podstawy do ustawiania modelu na stole. Gdyby ktoś przyciął model równolegle do płaszczyzny czołowej, to okluzja mogłaby wypaść pod dziwnym kątem i utrudniać ocenę zwarcia. Podobnie płaszczyzna pośrodkowa jest istotna przy analizie symetrii łuków zębowych, linii midline, przebiegu przemieszczeń ortodontycznych, jednak nie służy jako płaszczyzna podparcia modelu – jest to bardziej płaszczyzna orientacyjna w przestrzeni. Płaszczyzna oczodołowa z kolei nawiązuje do położenia oczodołów, bywa używana przy niektórych metodach ustawiania łuku twarzowego i orientacji czaszki, ale w przycinaniu modelu diagnostycznego nie daje nam żadnej praktycznej korzyści. Typowym błędem myślowym jest tu mieszanie pojęć z anatomii czaszki i ortodoncji z czysto technologicznymi zasadami obróbki gipsu. Model ma przede wszystkim wiernie odzwierciedlać zgryz i okluzję, dlatego bazą jest płaszczyzna zgryzowa. Jeżeli podstawa nie jest z nią równoległa, to wszystkie pomiary, ocena wysokości zwarcia i planowanie pracy protetycznej stają się mniej wiarygodne, a czasem wręcz mylące.