Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W protezach całkowitych typu overdenture bardzo łatwo pomylić pojęcia patrycy, matrycy i ich umiejscowienia. Patryca to element zakotwiczony w zębie filarowym, wkładzie koronowo‑korzeniowym, implancie czy belce. To jest część „męska”, wystająca ponad podłoże. Matryca natomiast to część „żeńska”, osadzona w płycie protezy. Z tego powodu umieszczenie matrycy „w patrycy” jest po prostu nielogiczne konstrukcyjnie – te elementy są komplementarne, a nie jedno w drugim w tym sensie, że oba są osobnymi częściami systemu zatrzaskowego. Patryca jest trwale związana z filarem, matryca – trwale z protezą. Mylenie tych pojęć wynika często z potocznego mówienia o „zatrzasku” jako całości, bez rozróżnienia części. Kolejna kwestia to lokalizacja od strony językowej. W klasycznej overdenture matryca nie jest umieszczana na konkretnej stronie zewnętrznej płyty (językowej czy policzkowej), tylko dokładnie od strony dośluzówkowej, czyli tam, gdzie proteza styka się ze śluzówką nad filarem. Oczywiście w przekroju przestrzennym ten element może wypadać bliżej strony językowej lub policzkowej, ale to nie jest kryterium konstrukcyjne. Kryterium jest kontakt z błoną śluzową i ustawienie nad filarem. Odpowiedź mówiąca o wkładzie koronowo‑korzeniowym też bywa kusząca, bo w praktyce klinicznej bardzo często overdenture opiera się właśnie na wkładach koronowo‑korzeniowych z patrycami. Jednak matryca nie jest umieszczona we wkładzie, tylko w płycie protezy – wkład jedynie niesie patrycę. Dobra praktyka techniczna zakłada jasny podział: filar (korzeń, implant, wkład) – patryca – matryca w protezie. Pomylenie tych etapów prowadzi do błędnych wyobrażeń o przebiegu sił, utrzymaniu protezy i sposobie jej serwisowania. Jeśli w głowie poukłada się to jako system dwóch elementów łączących się dokładnie na powierzchni dośluzówkowej, to cała biomechanika overdenture staje się dużo bardziej intuicyjna.