Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W galwanoformingu w protetyce stomatologicznej kluczowe jest zrozumienie, że nie chodzi po prostu o „jakiś metal”, który można osadzić elektrolitycznie, tylko o bardzo konkretny zestaw właściwości: biokompatybilność, odporność korozyjną, stabilność wymiarową, możliwość uzyskania cienkiej, ale wytrzymałej warstwy oraz dobrą współpracę z ceramiką i innymi materiałami protetycznymi. Właśnie dlatego w standardach laboratoryjnych przyjęło się stosowanie kąpieli ze złotem, a nie z chromem, miedzią czy srebrem. Chrom kojarzy się wielu osobom z twardością i odpornością na ścieranie, co jest prawdą w przypadku niektórych stopów, ale w typowej technologii galwanicznej stosowanej w koronach i mostach chrom nie jest wykorzystywany jako materiał do precyzyjnych, cienkościennych podbudów. Chrom i jego związki mogą być też bardziej problematyczne toksykologicznie i alergizująco niż złoto, co jest istotne w środowisku jamy ustnej. Miedź z kolei świetnie przewodzi prąd i często pojawia się w elektrotechnice, ale w ustach ma kilka poważnych wad: jest podatna na korozję, może przebarwiać tkanki, a jej jony nie są obojętne biologicznie. W pracach protetycznych, które mają latami funkcjonować w ślinie, zmiennym pH i obciążeniach mechanicznych, to zupełnie nie jest dobry wybór. Srebro bywa postrzegane jako metal „szlachetniejszy” i ma właściwości bakteriobójcze, więc intuicyjnie może się wydawać dobrym kandydatem. Jednak w galwanoformingu korony czy podbudowy ze srebra nie spełniają wysokich wymogów estetycznych i korozyjnych, a dodatkowo srebro może wpływać na kolor licującej ceramiki, powodując niepożądane zszarzenia lub przyciemnienia. Typowym błędem myślowym jest przenoszenie ogólnej wiedzy o metalach na bardzo specyficzną technologię, bez uwzględnienia wymagań klinicznych: szczelności brzeżnej, współpracy z dziąsłem, stabilności koloru i kompatybilności z systemami ceramicznymi. W galwanoformingu złoto, dzięki swojej szlachetności, doskonałej odporności chemicznej i dobrej tolerancji tkanek, stało się materiałem referencyjnym. Właśnie dlatego w nowoczesnych laboratoriach protetycznych, zgodnie z dobrymi praktykami, do tej technologii używa się roztworów złota, a pozostałe metale pozostają co najwyżej w roli dodatków w innych technikach, a nie w galwanoformingu koron i podbudów.