Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Na rysunku widoczny jest zapis charakterystyczny dla systemu Zsigmondy’ego: cyfra umieszczona wewnątrz kąta prostego wyznaczonego przez dwie linie określa konkretny ząb w danym kwadrancie. Wariant z kątem otwartym na lewo i w dół odpowiada prawemu górnemu kwadrantowi, a cyfra 6 oznacza pierwszy trzonowiec. Częsty błąd polega na wrzucaniu do jednego worka wszystkich starszych systemów oznaczania zębów i kojarzeniu każdego zapisu z ramką z systemem Palmera lub odwrotnie – z nazwiskami Haderup czy Viohl bez analizy szczegółów zapisu. Tymczasem system Palmera również używa kątów do oznaczania kwadrantów, ale jego zapis jest historycznie wiązany z innym sposobem prezentacji i często miesza się go właśnie z systemem Zsigmondy’ego, który w klasycznym ujęciu opiera się na tych charakterystycznych ramkach wokół cyfr. System Haderupa wygląda zupełnie inaczej: opiera się na znakach plus i minus przed lub po cyfrze, które wskazują szczękę lub żuchwę oraz stronę prawa–lewa, bez żadnych graficznych kątów. Z kolei nazwisko Viohl pojawia się w kontekście innych propozycji oznaczeń, ale nie jest związane z takim geometrycznym symbolem kwadrantu jak na pokazanym rysunku. Typowym błędem myślowym jest skupienie się wyłącznie na samej cyfrze 6 i dopasowywanie nazwiska autora „na czuja”, bez zwrócenia uwagi na sposób oznaczenia kwadrantu. W dobrej praktyce stomatologicznej i techniki dentystycznej warto kojarzyć: kąt prosty wokół cyfry – system Zsigmondy’ego/Palmera, znaki plus/minus – system Haderupa, a w nowoczesnej dokumentacji najczęściej dwucyfrowy system FDI. Dzięki temu łatwiej czytać opisy zębów w podręcznikach z anatomii stomatologicznej, przy analizie modeli diagnostycznych czy przy planowaniu ustawiania zębów w protezach, zwłaszcza gdy korzysta się z różnych źródeł i epok.