Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Metoda Gysiego nie polega ani na ustawianiu zębów „blokowo”, ani na całkowitym spłaszczaniu guzków, ani też na sztucznej eliminacji zjawisk fizjologicznych takich jak fenomen Christensena. Takie podejścia wynikają często z chęci „ułatwienia” sobie pracy: ktoś myśli, że jak powierzchnie żujące będą płaskie lub ustawione w jednej płaszczyźnie, to proteza będzie stabilniejsza, bo nic się nie będzie klinować. W praktyce jest odwrotnie. Ustawienie blokowe, bez uwzględnienia krzywych kompensacyjnych, prowadzi do braku zrównoważonych kontaktów w ruchach ekscentrycznych, proteza zaczyna się bujać i odrywać, szczególnie w odcinku dystalnym. Zęby płaskoguzkowe ograniczają co prawda ryzyko zakleszczeń, ale jednocześnie pogarszają prowadzenie żucia, zmniejszają efektywność rozdrabniania pokarmu i nie pozwalają na prawidłowe ukształtowanie kontaktów balansujących, które są kluczowe w protezach całkowitych. Częstym błędem jest też dążenie do całkowitej eliminacji fenomenu Christensena, czyli szczeliny powstającej między zębami bocznymi przy ruchu protruzyjnym. W rzeczywistości ten fenomen jest fizjologicznym wyrazem toru ruchu kłykci żuchwy i nie „wycina się” go na siłę, tylko kompensuje odpowiednim przebiegiem krzywej Spee i krzywej Wilsona oraz doborem guzkowości zębów. Metoda Gysiego właśnie na tym polega: na stworzeniu zbalansowanej okluzji poprzez trójwymiarowe ustawienie zębów, a nie przez ich uproszczone spłaszczenie czy ustawienie w jednym bloku. Z mojego doświadczenia to właśnie próby zbytniego upraszczania okluzji w protezach całkowitych powodują później problemy z utrzymaniem, odleżyny i niezadowolenie pacjenta.