Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

System Viohla, utożsamiany w praktyce z międzynarodowym systemem FDI, jest bardzo logiczny, ale łatwo się na nim „przejechać”, jeśli ktoś myśli bardziej stronami prawa–lewa niż konkretnymi numerami ćwiartek. Podstawą jest pamięć, że pierwsza cyfra oznacza ćwiartkę, a druga – pozycję zęba liczoną od linii pośrodkowej. Szczęka prawa to 1, szczęka lewa to 2, żuchwa lewa to 3, a żuchwa prawa to 4. Jeśli ktoś wybiera oznaczenie 16, to zwykle kieruje się przekonaniem, że „szóstka to trzonowiec, więc będzie dobrze”, ale pomija fakt, że pierwsza cyfra 1 odnosi się do prawej strony szczęki. 16 to więc górny prawy pierwszy trzonowiec, a nie lewy. Jest to bardzo typowy błąd: skupienie na drugiej cyfrze, która rzeczywiście wskazuje trzonowiec, bez analizy ćwiartki. Z kolei oznaczenia 36 i 46 są jeszcze dalej od poprawnej odpowiedzi, bo dotyczą zupełnie innego łuku zębowego. Cyfra 3 na początku numeru 36 oznacza żuchwę lewą, czyli ząb 36 to dolny lewy pierwszy trzonowiec. Natomiast 46, z cyfrą 4 jako pierwszą, wskazuje na żuchwę prawą, czyli dolny prawy pierwszy trzonowiec. W praktyce laboratoryjnej pomylenie 26 z 36 albo 46 jest szczególnie niebezpieczne, bo kształt anatomiczny zębów trzonowych szczęki i żuchwy różni się pod względem guzków, przebiegu bruzd, a także relacji z zębami przeciwstawnymi. Moim zdaniem większość takich pomyłek wynika z pośpiechu i braku nawyku „rozszyfrowania” obu cyfr: najpierw ustalamy łuk i stronę (1–4), dopiero potem numer zęba w ćwiartce (1–8). Dobrą praktyką jest zawsze, przy każdym numerze, w myślach przełożyć go na opis słowny: np. 26 – szczęka, strona lewa, pierwszy trzonowiec. Taka mała rutyna bardzo ogranicza ryzyko wykonania pracy na niewłaściwy ząb i jest standardem w porządnie działających gabinetach i pracowniach protetycznych.