Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Na ilustracjach łatwo się pomylić, bo większość pokazanych konstrukcji to aparaty zakotwiczone na zębach trzonowych i przebiegające przez podniebienie, ale tylko jeden z nich jest klasycznym aparatem Nance’a. Typowym błędem jest utożsamianie każdego łuku podniebiennego z aparatem Nance’a. Z punktu widzenia ortodoncji to zbyt duże uproszczenie. Zwykły łuk podniebienny, jak na jednym z rysunków, to po prostu drut łączący pierścienie na trzonowcach, który stabilizuje ich pozycję i niekiedy pełni funkcję retencyjną, ale nie ma akrylowej płytki podniebiennej. Inny z pokazanych aparatów jest typową konstrukcją z elementem śrubowym lub sprężynującym, nastawioną na ekspansję szczęki – tam centrum całego układu stanowi śruba rozkręcająca lub sprężyna, a nie bierna akrylowa płytka kotwiąca. Jeszcze inny rysunek przedstawia bardziej złożony aparat z dodatkowymi elementami drucianymi w odcinku przednim, który może służyć np. do korekty położenia siekaczy czy utrzymania łuku, ale wciąż nie spełnia definicji aparatu Nance’a, bo brakuje tej charakterystycznej, okrągłej lub owalnej płytki akrylowej przylegającej do podniebienia twardego. Podstawowa zasada rozróżniania jest taka: aparat Nance’a = stałe utrzymanie przestrzeni lub wzmocniona kotwa + akrylowa tarczka podniebienna oparta na szwie podniebiennym. Same druty, śruby ekspansyjne czy sprężyny, nawet jeśli przebiegają przez podniebienie, nie wystarczą, by mówić o aparacie Nance’a. Warto o tym pamiętać przy analizie rysunków, bo w praktyce egzaminacyjnej to bardzo częsty haczyk i wynika głównie z patrzenia na ogólny kształt, a nie na kluczowe elementy konstrukcyjne.