Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Korona Schroedera jest projektowana specjalnie z myślą o pacjentach z chorobami przyzębia, dlatego kluczowe jest zrozumienie, dlaczego jej brzeg powinien przebiegać naddziąsłowo, a nie poddziąsłowo, oraz dlaczego zachowuje klasyczny schodek preparacyjny. Koncepcja korony schodkowej poddziąsłowej kusi ze względów estetycznych, bo ukrywa granicę odbudowy pod dziąsłem, ale przy schorzeniach przyzębia jest to po prostu zła droga. Brzeg korony umieszczony w rowku dziąsłowym utrudnia oczyszczanie płytki nazębnej, sprzyja zaleganiu biofilmu, pogłębianiu kieszonek i stanom zapalnym. W periodontologii i protetyce przyjęło się, że poddziąsłowa preparacja jest dopuszczalna głównie tam, gdzie mamy zdrowe przyzębie i silne wymagania estetyczne, na przykład w odcinku przednim, a nie przy zębach już objętych destrukcją przyzębia. Z kolei wybór korony bezschodkowej, czy to poddziąsłowej, czy naddziąsłowej, też nie odpowiada założeniom korony Schroedera. Preparacja bezschodkowa (tzw. chamfer lub feather edge) może być stosowana w określonych sytuacjach, ale trudniej jest wtedy uzyskać bardzo wyraźną, czytelną granicę na modelu i w systemach CAD/CAM, co ma znaczenie przy precyzyjnej rekonstrukcji korony u pacjentów periodontologicznych. Przy braku wyraźnego schodka łatwo o nawisające brzegi lub zbyt grube ściany w okolicy szyjki. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie wszystkich koron stosowanych „dla przyzębia” z konstrukcjami poddziąsłowymi, bo wydaje się, że „schowamy problem pod dziąsło”. W rzeczywistości jest odwrotnie – w leczeniu pacjentów z periodontopatią lepiej odsłonić granicę, dać dziąsłu przestrzeń, zapewnić dostęp do higieny i zabiegów periodontologicznych. Dlatego korona Schroedera to klasyczna korona schodkowa z naddziąsłowym przebiegiem brzegu, a nie żadna z wariantów poddziąsłowych ani bezschodkowych.