Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W protezach dziecięcych bardzo łatwo przenieść nawyki z protetyki dorosłych, co prowadzi do myślenia, że każdy element retencyjny będzie zachowywał się podobnie jak w uzębieniu stałym w pełni ukształtowanym. Tymczasem u pacjentów rosnących głównym priorytetem jest nie tylko retencja, ale ochrona swobodnego rozwoju szczęk. Śruby ekspansyjne w aparatach i protezach stosowanych u dzieci są zaprojektowane właśnie po to, żeby umożliwiać, a nawet stymulować poszerzanie szczęki, a nie je hamować. Oczywiście przy złym użyciu można zrobić krzywdę, ale ich zasadnicza funkcja to kontrolowane rozszerzanie łuku zębowego i podniebienia, a nie blokowanie wzrostu. Podobnie sprężyny są elementami czynnymi w aparatach ortodontycznych i ortopedycznych – działają siłami elastycznymi, często w kierunku korzystnym dla rozwoju łuku, przesuwają zęby, korygują ich ustawienie, ale nie stanowią sztywnej, obejmującej kość bariery wzrostowej. Klamry ortodontyczne, takie jak Adamsa, kulkowe, Arrow czy inne wersje druciane, są z kolei projektowane z myślą o dzieciach: są cienkie, elastyczne, oparte głównie na koronach zębów, a nie na rozległym kontakcie z wyrostkiem zębodołowym. Ich zadaniem jest zapewnienie utrzymania aparatu przy jak najmniejszej ingerencji w fizjologię wzrostu. Typowym błędem jest wrzucanie do jednego worka „wszystkich klamer” i zakładanie, że skoro coś trzyma protezę, to musi hamować rozwój szczęki. Różnica pomiędzy klasyczną klamrą protetyczną a klamrą ortodontyczną polega nie tylko na kształcie, ale też na sztywności, polu kontaktu z tkankami i przeznaczeniu klinicznym. W protetyce dziecięcej trzeba więc bardzo świadomie wybierać elementy utrzymujące: unikać masywnych, sztywnych klamer protetycznych, a preferować rozwiązania ortodontyczne i elastyczne, które respektują aktywny wzrost kości i łuków zębowych.