Kwalifikacja: TKO.03 - Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem dróg kolejowych

Na przedstawionych rysunkach łatwo o pomyłkę, bo wszystkie elementy wykonane są z tworzywa sztucznego i mają zbliżoną kolorystykę, charakterystyczną dla instalacji zewnętrznych. Jednak tylko jeden z nich spełnia specyficzne wymagania materiału stosowanego w budowie sączków drenarskich. Często błędnie wybiera się kształtki, takie jak trójniki czy kolanka, sądząc, że skoro mają otwory i są używane w systemach kanalizacyjnych, to nadają się do drenażu. Niestety, te elementy są zaprojektowane do łączenia prostych odcinków rur i kierowania przepływem w zamkniętych systemach, a nie do odwadniania gruntu. Z kolei pełne rury perforowane, zwłaszcza te bez karbowania, mogą wydawać się dobre, bo mają otwory, ale ich sztywność utrudnia prawidłowe ułożenie w niestabilnym gruncie i mogą łatwo pękać przy obciążeniach. Najczęstszy błąd polega na tym, że nie zwraca się uwagi na konieczność odprowadzania wody z różnych poziomów gruntu, co gwarantuje tylko karbowana, elastyczna rura z odpowiednią perforacją. Praktyka pokazuje, że najlepsze efekty daje stosowanie rur dedykowanych do drenażu, zgodnych z normami branżowymi, bo wtedy system działa wydajnie przez wiele lat. Warto zawsze analizować nie tylko wygląd, lecz też właściwości materiału i przeznaczenie techniczne danej części instalacji.