Kwalifikacja: TKO.03 - Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem dróg kolejowych

Wiele osób, analizując temat pomiaru pełzania toru bezstykowego, myli to z innymi zagadnieniami związanymi z utrzymaniem torowisk. Często pojawia się przekonanie, że chodzi o nierówności pionowe toków szynowych względem siebie lub względem znaków regulacji toru – jest to typowy błąd wynikający z utożsamiania pełzania z deformacjami geometrycznymi toru. Takie nierówności są przedmiotem zupełnie innych pomiarów – na przykład pomiarów niweletowych czy pomiarów profilu podłużnego, których celem jest zapewnienie komfortu jazdy i bezpieczeństwa, a nie wykrywanie przesunięć wzdłużnych. Z kolei pomiar wzdłużnych przesunięć toków szynowych względem siebie nie daje pełnego obrazu pełzania, bo oba tory mogą przesuwać się równocześnie w tym samym kierunku i wtedy taki pomiar nie wykryje rzeczywistej zmiany położenia torowiska względem otoczenia. Najbardziej typowym błędem myślowym jest traktowanie toru jako układu zamkniętego, w którym przesunięcia mierzy się tylko względem innych elementów toru, a nie względem stałych punktów otoczenia. W praktyce pełzanie to właśnie przesunięcie toru (najczęściej całych odcinków szyn) wzdłuż osi toru – to nie jest kwestia różnic wysokości ani relacji pomiędzy szynami, tylko zmiany położenia toru względem nieprzesuwających się punktów w terenie (np. specjalnych znaczników, betonowych słupków czy innych trwałych elementów infrastruktury). Standardy branżowe wyraźnie wskazują na konieczność stosowania takich punktów odniesienia – tylko wtedy pomiar ma sens i pozwala wykryć nawet powolne, ale niebezpieczne zmiany, które mogą prowadzić do utraty stabilności toru czy pęknięć spawów. Moim zdaniem często pomija się ten aspekt, skupiając się na odczytach względem innych fragmentów toru, a to prowadzi do błędnych diagnoz i nieefektywnego utrzymania infrastruktury.