Kwalifikacja: TKO.03 - Organizacja robót związanych z budową i utrzymaniem dróg kolejowych

W tej sytuacji błędne odpowiedzi wynikają najczęściej ze zbyt mechanicznego odczytania wartości nominalnych lub nieuwzględnienia dopuszczalnych odchyleń, które są kluczowe z punktu widzenia bezpieczeństwa i eksploatacji infrastruktury kolejowej. Często spotyka się mylne przekonanie, że szerokość toru w newralgicznych miejscach, takich jak styk przediglicowy, powinna być równa wartości nominalnej 1435 mm – to jednak tylko teoretyczna idealna sytuacja, która w praktyce niemal nigdy nie występuje ze względu na zużycie czy błędy montażowe. Jeszcze dalej idąc, wybieranie wartości większych, jak 1439 mm czy 1440 mm, może sugerować nieporozumienie z zakresu interpretacji tabeli – osoby odpowiadające tak mogły pomylić kolumnę dotyczącą ostrza iglic lub błędnie dodać dopuszczalne odchylenia w miejsce ich odjęcia. W rzeczywistości zbyt duża szerokość toru w rozjeździe również jest niepożądana, bo powoduje niestabilność prowadzenia zestawów kołowych, wzrost zużycia obrzeży i ryzyko wykolejenia. Dobre praktyki utrzymania torów nie polegają na maksymalizowaniu szerokości, tylko na pilnowaniu, by tor nie był węższy niż minimum dopuszczone przez normy (w tym przypadku 1432 mm), bo to właśnie minimalny wymiar stanowi granicę bezpieczeństwa eksploatacyjnego. Z mojego doświadczenia typowym błędem jest nieuwzględnienie tych minusowych tolerancji – a przecież to one decydują, czy rozjazd przejdzie odbiór techniczny. Warto więc zawsze dokładnie analizować tabelę i wiedzieć, że chodzi o minimalną wartość, a nie maksymalną czy nominalną. To podstawa w branży kolejowej.