Elastyczność cenowa podaży to stosunek procentowej zmiany
A. ceny do procentowej zmiany podaży.
B. wielkości popytu do procentowej zmiany dochodu.
C. wielkości podaży do procentowej zmiany ceny.
D. popytu na dobro X do procentowej zmiany ceny dobra Y.
Elastyczność cenowa podaży oznacza stosunek procentowej zmiany wielkości podaży do procentowej zmiany ceny danego dobra. Czyli patrzymy, jak mocno producenci albo sprzedawcy reagują ilością oferowanego towaru na zmianę ceny rynkowej. Można to zapisać jako $E_s=\frac{\%\Delta Q_s}{\%\Delta P}$, gdzie Qₛ to wielkość podaży, a P to cena. Jeśli cena wzrośnie o 10%, a ilość oferowana przez producentów wzrośnie o 20%, to elastyczność podaży wynosi 2. Oznacza to podaż elastyczną, czyli producenci reagują dość mocno. W praktyce ta wiedza jest ważna przy planowaniu produkcji, dostaw, zapasów i polityki cenowej. Moim zdaniem to jedno z tych pojęć, które wygląda sucho w definicji, ale w firmie naprawdę się przydaje. Na przykład piekarnia może szybko zwiększyć produkcję bułek, więc podaż bywa bardziej elastyczna. Natomiast kopalnia, huta albo producent mieszkań nie zwiększy podaży od razu, bo potrzebuje czasu, ludzi, maszyn i kapitału. W dobrej analizie ekonomicznej zawsze trzeba odróżniać popyt od podaży i sprawdzać, która zmienna jest w liczniku, a która w mianowniku.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka podobnych pojęć z mikroekonomii, bo wszystkie mówią o procentowych zmianach i reakcji jednej wielkości na drugą. Elastyczność cenowa podaży nie dotyczy jednak dochodu konsumenta. Gdy badamy relację między wielkością popytu a dochodem, mówimy raczej o elastyczności dochodowej popytu. To przydaje się np. przy ocenie, czy dane dobro jest dobrem normalnym, luksusowym czy niższego rzędu, ale nie opisuje zachowania producentów po zmianie ceny produktu. Nie chodzi też o popyt na dobro X względem ceny dobra Y. Taka zależność to elastyczność mieszana, inaczej krzyżowa, popytu. Stosuje się ją, gdy analizujemy dobra substytucyjne i komplementarne, na przykład kawę i herbatę albo drukarkę i tusz. W elastyczności cenowej podaży patrzymy na stronę producenta: ile więcej lub mniej towaru zostanie zaoferowane przy zmianie ceny. Błędem jest także odwrócenie proporcji i liczenie zmiany ceny do zmiany podaży. Wskaźnik elastyczności ma określoną konstrukcję: w liczniku jest procentowa zmiana wielkości podaży, a w mianowniku procentowa zmiana ceny. Z mojego doświadczenia uczniowie często zapamiętują tylko słowa cena i podaż, a potem ustawiają je losowo we wzorze. Lepiej myśleć pytaniem praktycznym: jeśli cena się zmieniła, to o ile procent zmieniła się ilość oferowana przez sprzedawców? Taki sposób rozumowania prowadzi do poprawnej definicji i jest zgodny z podstawowymi zasadami analizy ekonomicznej.