Na schemacie przedstawiono księgowanie na kontach
A. bilansowych.
B. analitycznych.
C. pozabilansowych.
D. wynikowych.
Schemat pokazuje księgowanie na kontach wynikowych, bo występuje tu konto Pozostałe koszty operacyjne oraz konto Wynik finansowy. Konta wynikowe służą do ewidencji przychodów i kosztów, czyli tych operacji, które wpływają na zysk albo stratę jednostki w danym okresie sprawozdawczym. W praktyce konto Pozostałe koszty operacyjne gromadzi np. koszty likwidacji środków trwałych, zapłacone kary, odpisy aktualizujące czy inne koszty niezwiązane bezpośrednio ze zwykłą sprzedażą. Na koniec roku obrotowego takie konto nie zostaje w bilansie jako składnik majątku lub źródło finansowania, tylko jego saldo przenosi się na konto Wynik finansowy. I właśnie to widać na schemacie: kwota 2 000 zł jest przeksięgowana z konta kosztowego na wynik finansowy. Moim zdaniem to jest jeden z ważniejszych schematów do zapamiętania, bo dobrze pokazuje zasadę zamykania kont wynikowych. Zgodnie z dobrą praktyką rachunkową i zasadą memoriału koszty oraz przychody ujmuje się w okresie, którego dotyczą, a potem porównuje się je, aby ustalić wynik finansowy. Konta kosztów i przychodów są więc kontami wynikowymi, a nie bilansowymi, bo po zamknięciu okresu ich salda znikają przez przeksięgowanie na wynik.
W tym schemacie łatwo się pomylić, jeśli patrzy się tylko na sam układ kont teowych, a nie na ich treść ekonomiczną. Konto Pozostałe koszty operacyjne nie jest kontem pozabilansowym, ponieważ konta pozabilansowe służą głównie do ewidencji zdarzeń, które nie zmieniają bezpośrednio aktywów, pasywów ani wyniku finansowego, na przykład obcych środków trwałych używanych przez jednostkę, zobowiązań warunkowych albo zabezpieczeń. Tutaj mamy realny koszt, który obniża wynik, więc wpływa na rachunek zysków i strat. Nie jest to też kwestia kont analitycznych. Konta analityczne są uszczegółowieniem kont syntetycznych, na przykład można prowadzić analitykę do kosztów według rodzaju kosztu, kontrahenta albo miejsca powstawania kosztu. Sam fakt, że na schemacie widać konkretne konto, nie oznacza jeszcze analityki. Najważniejsze jest to, że kwota kosztu jest przenoszona na Wynik finansowy. Konta bilansowe też tu nie pasują, bo one pokazują składniki aktywów i pasywów, czyli majątek firmy i źródła jego finansowania, np. kasa, rachunek bankowy, towary, kapitał podstawowy albo zobowiązania wobec dostawców. Konta bilansowe co do zasady mają swoje salda wykazywane w bilansie. Konta wynikowe są inne: zbierają przychody i koszty, a na koniec okresu zamyka się je przez przeksięgowanie na wynik finansowy. Typowy błąd polega na tym, że ktoś widzi konto Wynik finansowy i od razu kojarzy je z bilansem, bo wynik trafia później do kapitału własnego. To skojarzenie jest częściowo zrozumiałe, ale sam przedstawiony schemat dotyczy ustalania wyniku, czyli obszaru kont wynikowych.