Korzystając z zamieszczonego zestawienia oblicz, ile wyniesie wartość wydanych z magazynu kremów do rąk BIO na podstawie Wz 1/12/2018, jeśli hurtownia do wyceny rozchodu towarów stosuje metodę FIFO.
| Zestawienie zmian w stanie magazynowym kremów do rąk BIO w hurtowni kosmetyków | ||||
|---|---|---|---|---|
| Data | Dowód | Ilość | Cena jednostkowa | Wartość |
| 01.12.2018 r. | Pz 1/12/2018 | 70 szt. | 14,00 zł/szt. | 980,00 zł |
| 05.12.2018 r. | Pz 2/12/2018 | 50 szt. | 16,00 zł/szt. | 800,00 zł |
| 12.12.2018 r. | Pz 3/12/2018 | 60 szt. | 15,00 zł/szt. | 900,00 zł |
| 19.12.2018 r. | Wz 1/12/2018 | 90 szt. | ? | ? |
A. 1 350,00 zł
B. 1 300,00 zł
C. 1 380,00 zł
D. 1 260,00 zł
W metodzie FIFO, czyli first in, first out, rozchód z magazynu wycenia się według cen tych dostaw, które przyszły najwcześniej. W praktyce oznacza to, że przy dokumencie Wz 1/12/2018 nie bierzemy dowolnej ceny ani ceny z ostatniej dostawy, tylko schodzimy po kolei z najstarszych partii magazynowych. Najpierw wydajemy 70 szt. z dostawy Pz 1/12/2018 po 14,00 zł, co daje 70 × 14,00 zł = 980,00 zł. Do wydania jest jednak 90 szt., więc brakuje jeszcze 20 szt. Te 20 szt. pobieramy z następnej dostawy, czyli Pz 2/12/2018, po 16,00 zł: 20 × 16,00 zł = 320,00 zł. Razem wartość rozchodu wynosi 980,00 zł + 320,00 zł = 1 300,00 zł. Moim zdaniem to jedno z najbardziej praktycznych zadań z gospodarki magazynowej, bo dokładnie tak analizuje się partie towaru w kartotekach magazynowych. Dobra praktyka branżowa jest taka, żeby przy FIFO zawsze zapisać sobie warstwy zapasu: data przyjęcia, ilość, cena jednostkowa i pozostała ilość po rozchodzie. Dzięki temu łatwiej uniknąć pomyłki, szczególnie gdy dokumentów Pz i Wz jest dużo. Dokument Wz pokazuje wydanie towaru na zewnątrz, ale jego wartość księgowa zależy właśnie od przyjętej metody wyceny zapasów.
Jeżeli wyszła inna kwota niż 1 300,00 zł, to najczęściej problem nie leży w samym mnożeniu, tylko w złym rozumieniu zasady FIFO. Ta metoda nie pozwala wybrać ceny, która wydaje się najwygodniejsza, ani nie polega na przemnożeniu całego rozchodu przez jedną przypadkową cenę. Przy FIFO najpierw rozchoduje się najstarszą partię magazynową, a dopiero gdy jej zabraknie, sięga się po następną. W tym zadaniu wydanie 90 szt. nie mieści się w pierwszej dostawie, bo tam było tylko 70 szt. po 14,00 zł. Dlatego trzeba dobrać jeszcze 20 szt. z drugiej dostawy po 16,00 zł. Użycie ceny 14,00 zł dla wszystkich 90 szt. prowadziłoby do zaniżenia wartości rozchodu, bo zakłada, że całość była w najstarszej partii, a to nieprawda. Z kolei przemnożenie 90 szt. przez 15,00 zł albo inna próba zastosowania jednej uśrednionej ceny miesza FIFO z metodą średniej ważonej lub po prostu z szacowaniem. W rachunkowości magazynowej takie szacowanie jest słabe, bo dokument Wz musi mieć wartość wynikającą z przyjętych zasad wyceny zapasów. Pomyłka może też wynikać z myślenia w stylu: skoro wydanie jest po trzeciej dostawie, to biorę ostatnią albo najbliższą cenę. To byłoby bliższe metodzie LIFO albo całkiem nieformalnemu podejściu, ale nie FIFO. Z mojego doświadczenia najlepiej rozpisać zapas warstwami: 70 szt. × 14,00 zł, potem 50 szt. × 16,00 zł, potem 60 szt. × 15,00 zł. Następnie odliczać ilość wydawaną od góry listy, od najstarszej dostawy. Wtedy wynik 980,00 zł + 320,00 zł jest naturalny i nie trzeba zgadywać ceny jednostkowej rozchodu.