Według ustawy Ordynacja podatkowa płatnikiem podatku jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej
A. sprawująca ogólny nadzór w sprawach podatkowych.
B. obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
C. obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
D. podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2014 (arkusz A.65-X-14.05).
Według Ordynacji podatkowej płatnikiem jest podmiot, który na podstawie przepisów prawa podatkowego ma obowiązek obliczyć podatek, pobrać go od podatnika i wpłacić we właściwym terminie do organu podatkowego. To ważne, bo płatnik nie zawsze jest osobą, która faktycznie ponosi ciężar podatku. On działa trochę jak pośrednik między podatnikiem a urzędem skarbowym, ale z bardzo konkretną odpowiedzialnością. Klasyczny przykład to pracodawca, który przy wypłacie wynagrodzenia oblicza zaliczkę na PIT pracownika, potrąca ją z pensji i przekazuje do urzędu skarbowego. Podobnie może działać zleceniodawca przy umowie zlecenia. Moim zdaniem to jedna z tych definicji, które warto znać dokładnie, bo w praktyce kadrowo-płacowej i księgowej ciągle się do niej wraca. Dobra praktyka to pilnowanie terminów wpłat, prawidłowych stawek, aktualnych oświadczeń podatnika i zgodności z dokumentacją płacową. Samo pobranie podatku nie wystarczy, bo płatnik musi też go poprawnie wyliczyć i terminowo przekazać.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka pojęć z Ordynacji podatkowej, bo wszystkie brzmią dość urzędowo i są związane z podatkami. Sformułowanie o sprawowaniu ogólnego nadzoru w sprawach podatkowych nie opisuje płatnika. Płatnik nie jest organem nadzoru ani instytucją kierującą systemem podatkowym. W praktyce nie kontroluje całego obszaru podatków, tylko wykonuje konkretny obowiązek techniczno-prawny: liczy, pobiera i przekazuje podatek. To duża różnica, bo nadzór oznacza kompetencje administracyjne, a płatnik działa w ramach obowiązków nałożonych przez przepisy. Z kolei określenie podmiotu podlegającego obowiązkowi podatkowemu odnosi się do podatnika, a nie do płatnika. Podatnik to ten, na kim ciąży obowiązek podatkowy, czyli zasadniczo osoba lub jednostka, której dochód, majątek albo czynność powoduje powstanie podatku. Płatnik może potrącać podatek z pieniędzy podatnika, ale sam nie staje się przez to podatnikiem tego konkretnego zobowiązania. Niepełne jest też ujęcie, które mówi wyłącznie o pobraniu podatku i wpłaceniu go organowi podatkowemu. Brakuje tam kluczowego elementu, czyli obliczenia podatku. A w praktyce właśnie obliczenie bywa najtrudniejsze: trzeba ustalić podstawę opodatkowania, zastosować właściwe koszty, ulgi, stawki i terminy. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś zapamiętuje płatnika jako tego, kto tylko przekazuje pieniądze do urzędu. Tymczasem Ordynacja podatkowa wymaga pełnego zestawu czynności: obliczyć, pobrać i wpłacić. Bez tego definicja jest niekompletna.