Na podstawie fragmentu listy płac pracownika ustal kwotę do wypłaty z tytułu wynagrodzenia. Pracownik złożył oświadczenie PIT-2, a w trakcie miesiąca otrzymał zaliczkę na wynagrodzenie.

Przy tym zadaniu najczęstszy błąd polega na tym, że miesza się wynagrodzenie netto z kwotą do wypłaty. Wynagrodzenie netto 3 738,19 zł jest poprawnie obliczoną kwotą po odjęciu składek społecznych, składki zdrowotnej i zaliczki na podatek dochodowy, ale nie jest jeszcze ostateczną kwotą przelewu. Jeżeli pracownik dostał wcześniej 500,00 zł zaliczki na wynagrodzenie, to pracodawca nie wypłaca drugi raz tej samej części pensji. Trzeba więc tę zaliczkę potraktować jako rozliczenie z pracownikiem i odjąć ją od netto. Z mojego doświadczenia uczniowie często zatrzymują się na pozycji „wynagrodzenie netto”, bo wygląda jak końcowy wynik, ale w kadrach trzeba czytać całą listę płac do końca.

Wynik 3 426,19 zł powstaje przy pominięciu zaliczki na podatek dochodowy i odjęciu tylko składek ZUS oraz wypłaconej zaliczki pracowniczej. To podejście jest nieprawidłowe, bo zaliczka PIT jest obowiązkowym potrąceniem publicznoprawnym i nie można jej zostawić poza rachunkiem, nawet jeśli pracownik złożył PIT-2. PIT-2 jedynie wpływa na obniżenie podatku w obliczeniach, a nie likwiduje podatku całkiem.

Kwota 2 849,88 zł wskazuje z kolei na ponowne odjęcie składki zdrowotnej albo inne podwójne potrącenie. To też jest typowy błąd: składki i podatek odejmuje się raz przy obliczaniu netto, a potem od netto odejmuje się tylko wcześniejszą zaliczkę wypłaconą pracownikowi. Dobra praktyka jest prosta: najpierw brutto minus potrącenia ustawowe, potem netto minus rozliczenia z pracownikiem.