Jeżeli kwota należnego rocznego podatku dochodowego od osób fizycznych wykazana w deklaracji PIT-37 za rok 2019 wynosi 5 786,00 zł, a suma zaliczek pobranych przez płatników w ciągu roku wynosi 7 199,00 zł, to
A. podatnik powinien wpłacić do urzędu skarbowego kwotę 5 786,00 zł.
B. podatnikowi należy się zwrot podatku w kwocie 1 413,00 zł.
C. podatnikowi należy się zwrot podatku w kwocie 7 199,00 zł.
D. podatnik powinien wpłacić do urzędu skarbowego kwotę 1 413,00 zł.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2020 (arkusz A.65-SG-20.06).
W tej sytuacji podatnikowi należy się zwrot podatku w kwocie 1 413,00 zł, ponieważ zaliczki pobrane w ciągu roku były wyższe niż roczny podatek należny wykazany w PIT-37. Mechanizm jest prosty: porównuje się podatek należny z sumą zaliczek pobranych przez płatników, czyli np. pracodawców albo zleceniodawców. Skoro podatek za cały rok wynosi 5 786,00 zł, a płatnicy przekazali do urzędu skarbowego 7 199,00 zł, to powstała nadpłata: 7 199,00 zł - 5 786,00 zł = 1 413,00 zł. Ta nadpłata jest zwracana podatnikowi przez urząd skarbowy, najczęściej na rachunek bankowy wskazany w zeznaniu albo wcześniej zgłoszony. Moim zdaniem to jedno z ważniejszych praktycznych miejsc w PIT, bo łatwo pomylić kwotę podatku z kwotą do zapłaty. W deklaracji rocznej nie płaci się drugi raz podatku należnego, tylko rozlicza różnicę między zobowiązaniem rocznym a zaliczkami. Dobra praktyka to zawsze sprawdzić pozycje dotyczące podatku należnego, pobranych zaliczek oraz nadpłaty albo kwoty do zapłaty, bo od tego zależy końcowy wynik rozliczenia.
Błędne odpowiedzi wynikają głównie z pomieszania trzech pojęć: podatku należnego, zaliczek pobranych w ciągu roku oraz kwoty faktycznie do zapłaty albo do zwrotu po złożeniu PIT-37. Podatek należny w wysokości 5 786,00 zł oznacza roczne zobowiązanie podatkowe po uwzględnieniu zasad opodatkowania, kosztów uzyskania przychodów, składek, ulg i innych elementów rozliczenia. Nie jest to automatycznie kwota, którą podatnik ma jeszcze wpłacić do urzędu skarbowego. Jeżeli w trakcie roku płatnicy pobierali zaliczki, to one już częściowo albo całkowicie pokryły to zobowiązanie. W tym przypadku pobrano aż 7 199,00 zł, więc więcej niż wynosi podatek roczny. Nie ma więc podstaw, żeby wpłacać 5 786,00 zł jeszcze raz, bo oznaczałoby to podwójne obciążenie podatnika. Nieprawidłowe jest też uznanie, że zwrot powinien wynieść pełne 7 199,00 zł. Ta kwota nie jest zwrotem, tylko sumą zaliczek przekazanych w trakcie roku na poczet podatku. Urząd skarbowy zatrzymuje z niej tyle, ile wynosi podatek należny, czyli 5 786,00 zł, a oddaje tylko nadwyżkę. Również wpłata 1 413,00 zł byłaby odwrotnym odczytaniem różnicy. Taka kwota pojawia się w obliczeniach, ale jako nadpłata, nie jako zaległość. Z mojego doświadczenia najbezpieczniej jest myśleć o tym tak: jeśli zaliczki > podatek należny, powstaje zwrot; jeśli zaliczki < podatek należny, trzeba dopłacić różnicę. Tutaj zaliczki są większe, więc końcowy wynik rozliczenia to zwrot 1 413,00 zł.