Podatnik w dniu 01 lutego 2013 r. nabył towary potwierdzone fakturą zakupu. W tym samym dniu zaliczył kwotę zakupu towarów, wynikającą z faktury, do kosztów podatkowych. Płatność za zakupione towary została ustalona na 70 dni od daty 01.02.2013 r. i powinna być dokonana do 12 kwietnia 2013 r. Obowiązek zmniejszenia kosztów podatkowych, zgodnie z zapisem ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wystąpi, jeżeli płatność faktury zostanie dokonana
| Fragment ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych |
| (…) |
| Art. 24d 1. W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury (rachunku), a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku) — kwoty wynikającej z umowy albo innego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów. 2. Jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została ona uregulowana w tym terminie. (…) |
A. 02 maja 2013 r. (czwartek).
B. 30 kwietnia 2013 r. (wtorek).
C. 13 kwietnia 2013 r. (sobota).
D. 04 maja 2013 r. (sobota).
Opracowane na podstawie zadania CKE, czerwiec 2014 (arkusz A.65-X-14.05): Klucz poprawiony zgodnie z kluczem CKE: 90 dni od zaliczenia do kosztów mija 2 maja, więc obowiązek zmniejszenia kosztów powstaje przy zapłacie później, np. 4 maja.
W tej sytuacji kluczowy jest art. 24d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bo termin płatności faktury wynosi 70 dni, czyli jest dłuższy niż 60 dni. To powoduje, że nie stosujemy zasady 30 dni od upływu terminu płatności, tylko specjalną regułę: koszt trzeba zmniejszyć z upływem 90 dni od dnia zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych, o ile faktura nie została uregulowana w tym czasie. Towary zostały ujęte w kosztach 01 lutego 2013 r. Licząc termin 90 dni zgodnie z zasadami terminów podatkowych, pierwszy dzień liczenia to 02 lutego, a 90. dzień przypada 02 maja 2013 r. Jeżeli więc podatnik zapłacił dopiero 04 maja 2013 r., to na koniec 02 maja faktura nadal była nieuregulowana, a obowiązek korekty kosztów już powstał. Moim zdaniem to dobry przykład, że w księgowości sama data płatności z faktury nie zawsze decyduje o korekcie kosztów. W praktyce warto prowadzić ewidencję zobowiązań z kontrolą terminów 60 i 90 dni, bo wtedy łatwiej wychwycić moment, w którym trzeba zmniejszyć koszty uzyskania przychodów. Dobra praktyka księgowa to nie tylko zaksięgować fakturę, ale też pilnować, czy została zapłacona w terminie istotnym podatkowo.
Najczęstszy błąd w tym zadaniu polega na tym, że ktoś patrzy wyłącznie na termin płatności faktury, czyli 12 kwietnia 2013 r., i od razu próbuje wiązać korektę kosztów z następnym dniem albo z jakąś datą blisko końca kwietnia. To jednak nie pasuje do przytoczonego przepisu. Skoro termin płatności ustalono na 70 dni, a więc przekracza on 60 dni, trzeba zastosować art. 24d ust. 2 ustawy o PIT. Ten przepis przesuwa punkt odniesienia: nie liczymy 30 dni od daty płatności, tylko sprawdzamy, czy należność została uregulowana w ciągu 90 dni od zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych. Data 13 kwietnia wynika zwykle z myślenia, że obowiązek korekty powstaje zaraz po upływie terminu płatności. To byłoby za szybkie i sprzeczne z mechanizmem ustawowym. Data 30 kwietnia także jest za wczesna, bo nie upłynął jeszcze pełny 90-dniowy okres liczony od ujęcia faktury w kosztach. Z kolei 02 maja 2013 r. jest datą graniczną, a nie datą, która sama w sobie powoduje obowiązek przy zapłacie dokonanej tego dnia. Do końca tego dnia podatnik mógł jeszcze uregulować zobowiązanie bez konieczności zmniejszania kosztów. Dopiero zapłata po tym terminie, jak 04 maja 2013 r., oznacza, że w wymaganym 90-dniowym okresie faktura nie została zapłacona. Z mojego doświadczenia takie zadania warto rozwiązywać spokojnie: najpierw sprawdzić, czy termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, potem ustalić dzień zaliczenia wydatku do kosztów, a dopiero na końcu liczyć 90 dni. Inaczej łatwo pomieszać zasady z ust. 1 i ust. 2, co w praktyce księgowej mogłoby dać złą korektę podatkową.