Od stycznia do czerwca 2018 roku pracownik zatrudniony na podstawie umowy o pracę osiągnął łącznie wynagrodzenie brutto w kwocie odpowiadającej 30-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy, określonego w ustawie budżetowej. Pracodawca jako płatnik w pozostałych miesiącach roku kalendarzowego powinien naliczać od wynagrodzenia pracownika i przekazywać do ZUS składki tylko na ubezpieczenie
A. emerytalne, rentowe i chorobowe.
B. emerytalne i rentowe.
C. chorobowe, wypadkowe i zdrowotne.
D. emerytalne, wypadkowe i zdrowotne.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2018 (arkusz A.65-X-18.06).
Po przekroczeniu rocznej podstawy wymiaru składek, czyli tzw. limitu 30-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, pracodawca przestaje naliczać składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Ten limit dotyczy właśnie tych dwóch składek, a nie całego pakietu ubezpieczeń w ZUS. Dlatego w pozostałych miesiącach 2018 roku od wynagrodzenia pracownika nadal trzeba naliczać składkę chorobową, wypadkową oraz zdrowotną. W praktyce na liście płac wygląda to tak, że od kolejnej wypłaty po osiągnięciu limitu nie potrąca się już części emerytalnej i rentowej finansowanej przez pracownika, ani nie nalicza odpowiadającej im części finansowanej przez pracodawcę. Dalej jednak pojawia się składka chorobowa finansowana przez pracownika, składka wypadkowa finansowana przez pracodawcę oraz składka zdrowotna. Moim zdaniem to jest jeden z tych tematów, gdzie łatwo pomylić składki społeczne jako jedną całość, a w kadrach trzeba je jednak rozbijać osobno. Dobra praktyka płacowa to pilnowanie narastającej podstawy od początku roku i sprawdzanie raportów ZUS RCA, bo błąd przy przekroczeniu limitu może skutkować nadpłatą składek emerytalno-rentowych albo korektami dokumentów rozliczeniowych.
W tym pytaniu kluczowe jest rozróżnienie, których składek dotyczy roczny limit podstawy wymiaru. Limit 30-krotności nie oznacza, że po jego osiągnięciu pracownik przestaje podlegać wszystkim ubezpieczeniom społecznym albo że zostaje już tylko składka zdrowotna. Przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ograniczają roczną podstawę wymiaru składek emerytalnych i rentowych. Po osiągnięciu tego pułapu tych dwóch składek się już nie nalicza, ale pozostałe obowiązki składkowe nadal działają normalnie. Dlatego podejście, w którym nadal naliczane byłyby składki emerytalne lub rentowe, jest nieprawidłowe. Częsty błąd polega na tym, że ktoś pamięta hasło 30-krotność ZUS, ale nie dopowiada sobie, że chodzi tylko o emerytalne i rentowe, a nie o chorobowe, wypadkowe i zdrowotne. Równie mylące jest traktowanie składki zdrowotnej tak samo jak społecznych limitowanych. Składka zdrowotna nie jest objęta tym rocznym limitem, więc nadal trzeba ją wykazywać i opłacać. Składka chorobowa też pozostaje, bo dla pracownika zatrudnionego na umowę o pracę jest obowiązkowa i nie wygasa przez przekroczenie limitu emerytalno-rentowego. Podobnie składka wypadkowa, finansowana przez pracodawcę, nadal jest naliczana od podstawy. W praktyce kadrowo-płacowej trzeba więc po prostu wyłączyć emerytalne i rentowe, a nie kasować cały blok ubezpieczeń. Z mojego doświadczenia wynika, że najbezpieczniej kontrolować to narastająco w systemie płacowym i nie robić tego na oko, bo potem korekty do ZUS potrafią być dość upierdliwe.