Pracownik zatrudniony na 1/3 etatu otrzymuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 1 650,00 zł i złożył oświadczenie PIT-2. Na podstawie fragmentu listy płac ustal kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne pobieranej od pracownika.

W tym zadaniu najczęstsza pułapka polega na pomieszaniu składki zdrowotnej z zaliczką na podatek dochodowy. To, że pracownik złożył PIT-2 i w efekcie należna zaliczka na podatek wynosi 0,00 zł, nie oznacza automatycznie, że składka zdrowotna też będzie zerowa. PIT-2 działa w obszarze podatku, czyli pozwala płatnikowi zastosować miesięczną kwotę zmniejszającą podatek. Składka zdrowotna jest natomiast składką ZUS i liczy się ją według własnej podstawy oraz stawki. W praktyce kadrowo-płacowej tych dwóch rozliczeń nie powinno się wrzucać do jednego worka, bo wtedy wychodzą dziwne wyniki.

Błąd może też wynikać z zastosowania stawki 7,75%. Taka wartość kojarzy się ze starymi zasadami odliczania części składki zdrowotnej od podatku, ale obecnie przy ustalaniu składki pobieranej od pracownika liczymy składkę zdrowotną według stawki 9% podstawy wymiaru. Kwota około 110,34 zł powstaje właśnie przy przemnożeniu podstawy 1 423,78 zł przez 7,75%, więc wygląda znajomo, ale nie odpowiada pytaniu o składkę pobieraną z wynagrodzenia.

Nieprawidłowe jest też liczenie 9% od wynagrodzenia brutto 1 650,00 zł. Podstawą składki zdrowotnej pracownika nie jest pełne brutto, tylko brutto pomniejszone o składki społeczne finansowane przez ubezpieczonego, czyli emerytalną, rentową i chorobową. Dlatego najpierw trzeba dojść do kwoty 1 423,78 zł, a dopiero potem naliczyć 9%. Z mojego doświadczenia to jeden z tych momentów, gdzie warto pilnować kolejności działań na liście płac, bo jedna pominięta pozycja potrafi przesunąć całe wynagrodzenie netto.