Pracodawca, który w dniu 28 lutego 2017 r. podpisał z pracownikiem umowę o pracę, wskazując w niej datę rozpoczęcia pracy 1 marca 2017 r., powinien dokonać zgłoszenia pracownika do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego najpóźniej w dniu
A. 28 lutego 2017 r. (wtorek).
B. 08 marca 2017 r. (środa).
C. 14 marca 2017 r. (wtorek).
D. 15 marca 2017 r. (środa).
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2017 (arkusz A.65-X-17.06).
Termin 08 marca 2017 r. jest właściwy, ponieważ obowiązek zgłoszenia pracownika do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego powstaje od dnia nawiązania stosunku pracy, czyli w praktyce od dnia rozpoczęcia pracy wskazanego w umowie. Tutaj umowę podpisano 28 lutego, ale jako datę rozpoczęcia pracy wpisano 1 marca 2017 r. To właśnie od 1 marca pracownik podlega ubezpieczeniom jako pracownik. Pracodawca ma 7 dni na przekazanie zgłoszenia do ZUS, najczęściej na formularzu ZUS ZUA, jeżeli pracownik podlega pełnym ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnemu. Przy liczeniu terminu nie przyjmujemy, że ostatnim dniem jest 7 marca, bo termin liczony w dniach zaczyna biec od dnia następnego po zdarzeniu, czyli od 2 marca. Siódmy dzień wypada więc 8 marca 2017 r., w środę. Moim zdaniem to bardzo praktyczna zasada, bo w kadrach łatwo pomylić datę podpisania umowy z datą faktycznego rozpoczęcia zatrudnienia. Dobra praktyka kadrowo-płacowa jest taka, żeby zgłoszenie przygotować od razu po podpisaniu umowy, ale wysłać je z prawidłową datą objęcia ubezpieczeniami, czyli tutaj 01.03.2017. Dzięki temu dokumentacja w ZUS, lista płac i akta osobowe są ze sobą spójne, a pracodawca unika korekt i niepotrzebnych wyjaśnień.
W tym pytaniu najłatwiej pomylić dwie różne daty: dzień podpisania umowy oraz dzień rozpoczęcia pracy. Samo podpisanie umowy 28 lutego 2017 r. nie oznacza jeszcze, że od tego dnia pracownik podlega ubezpieczeniom społecznym. Jeżeli w umowie wpisano, że praca zaczyna się 1 marca, to właśnie ta data jest początkiem tytułu do ubezpieczeń. Dlatego zgłoszenie z terminem liczonym od 28 lutego byłoby zbyt wczesnym rozumowaniem, opartym na samej czynności zawarcia umowy, a nie na powstaniu obowiązku ubezpieczeniowego. Z mojego doświadczenia to częsty błąd w kadrach, szczególnie gdy umowy podpisuje się kilka dni przed pierwszym dniem pracy. Daty 14 marca i 15 marca również nie pasują do zasad zgłoszeń do ZUS. Wygląda to tak, jakby ktoś liczył termin czternastodniowy albo mylił zgłoszenie pracownika z innymi obowiązkami rozliczeniowymi, na przykład z terminami podatkowymi, wypłatą wynagrodzeń albo składaniem deklaracji. Przy zgłoszeniu pracownika do ubezpieczeń obowiązuje termin 7 dni od powstania obowiązku ubezpieczeń, a nie 14 dni czy połowa miesiąca. Liczenie trzeba zacząć od dnia następującego po dniu rozpoczęcia pracy, więc przy starcie 1 marca siedmiodniowy termin kończy się 8 marca. Warto też pamiętać, że gdyby ostatni dzień terminu wypadł w sobotę albo święto, termin zwykle przesuwałby się na najbliższy dzień roboczy, ale w tej sytuacji nie ma takiego problemu, bo 8 marca 2017 r. był środą.