W październiku pracownik przebywał na zwolnieniu lekarskim przez 10 dni z powodu przeziębienia. Podstawa wymiaru wynagrodzenia za czas choroby pracownika wynosi 4 500,00 zł. Wynagrodzenie za czas choroby pracownika wyniesie
A. 1 500,00 zł
B. 1 200,00 zł
C. 1 035,48 zł
D. 1 294,35 zł
Opracowane na podstawie zadania CKE, styczeń 2024 (arkusz A.65-SG-24.01): Kwoty, stawki i terminy zaktualizowane do przepisów obowiązujących w 2026 r.
W tym zadaniu kluczowe jest rozróżnienie, co oznacza podstawa wymiaru wynagrodzenia chorobowego. Skoro w treści podano, że podstawa wynosi 4 500,00 zł, to nie odejmujemy już od niej składek ZUS finansowanych przez pracownika. To jest już kwota, od której liczymy świadczenie za czas choroby. Przy zwykłej chorobie, takiej jak przeziębienie, pracownikowi co do zasady przysługuje 80% podstawy wymiaru. Najpierw ustala się stawkę dzienną: 4 500,00 zł / 30 = 150,00 zł. Następnie liczymy 80% tej stawki: 150,00 zł × 80% = 120,00 zł. Pracownik chorował 10 dni, więc 120,00 zł × 10 = 1 200,00 zł. Moim zdaniem to jedno z tych zadań, gdzie najłatwiej pomylić etap ustalania podstawy z samym naliczeniem chorobowego. W praktyce kadrowo-płacowej zawsze warto sprawdzić, czy podana kwota to wynagrodzenie brutto, czy już gotowa podstawa wymiaru. Dobra praktyka na liście płac jest taka, żeby osobno pokazać podstawę, procent świadczenia, liczbę dni choroby oraz kwotę do wypłaty. Dzięki temu łatwiej wykryć błąd i wyjaśnić pracownikowi, skąd wzięła się dana kwota.
Wynik inny niż 1 200,00 zł zwykle bierze się z pomylenia kilku pojęć kadrowo-płacowych. Jeżeli ktoś przyjął 1 500,00 zł, to najpewniej policzył 100% podstawy: 4 500,00 zł / 30 × 10 dni. Tak liczy się samą wartość dzienną bez obniżenia do 80%, ale przy zwykłej chorobie, np. przeziębieniu, standardowo stosuje się właśnie 80% podstawy. Pełne 100% występuje tylko w szczególnych przypadkach, np. choroba w czasie ciąży, wypadek w drodze do pracy lub z pracy, albo badania dla dawców komórek, tkanek i narządów, zależnie od sytuacji prawnej. Kwota 1 294,35 zł wygląda jak obliczenie od wynagrodzenia brutto pomniejszonego o składki społeczne finansowane przez pracownika, ale bez zastosowania 80%. To typowy błąd, gdy ktoś traktuje podaną podstawę jako pensję brutto, a nie jako gotową podstawę wymiaru. Z kolei 1 035,48 zł powstaje, gdy od 4 500,00 zł najpierw odjęto składki społeczne 13,71%, a potem zastosowano 80%. Taki sposób byłby logiczny tylko wtedy, gdy w treści podano wynagrodzenie brutto do ustalenia podstawy, a nie samą podstawę wymiaru. Tutaj informacja jest już podana wprost: podstawa wymiaru wynagrodzenia za czas choroby wynosi 4 500,00 zł. W praktyce, z mojego doświadczenia, najważniejsze jest czytanie opisu naliczenia bardzo dosłownie. W płacach jedno słowo, np. wynagrodzenie brutto albo podstawa, potrafi zmienić całe obliczenie.