Prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia chorobowego przysługuje pracownikowi od pierwszego dnia ubezpieczenia chorobowego u nowego pracodawcy, jeżeli
A. niezdolność do pracy spowodowana była umyślnym wykroczeniem stwierdzonym prawomocnym orzeczeniem sądu.
B. jest absolwentem szkoły wyższej i podjął zatrudnienie po 4 miesiącach od dnia uzyskania dyplomu ukończenia studiów wyższych.
C. ma ustalone prawo do renty.
D. posiada wcześniejszy 11-letni okres obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2014 (arkusz A.65-X-14.05).
Prawo do zasiłku chorobowego od pierwszego dnia ubezpieczenia u nowego pracodawcy przysługuje m.in. osobie, która ma co najmniej 10 lat wcześniejszego obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego. Dlatego 11-letni okres spełnia ten warunek z zapasem. Chodzi tu o wyjątek od tzw. okresu wyczekiwania. Standardowo pracownik, jako osoba objęta obowiązkowym ubezpieczeniem chorobowym, nabywa prawo do świadczenia po 30 dniach nieprzerwanego ubezpieczenia. Ale ustawodawca uznał, że ktoś z długim stażem ubezpieczeniowym nie powinien od nowa czekać tylko dlatego, że zmienił pracodawcę. W praktyce kadrowej trzeba to dobrze udokumentować, np. świadectwami pracy, danymi z ZUS albo innymi dokumentami potwierdzającymi okresy obowiązkowego ubezpieczenia. Moim zdaniem to jeden z tych przepisów, które w kadrach naprawdę warto kojarzyć, bo często pojawia się przy nowych pracownikach, którzy zachorują zaraz po zatrudnieniu. Dobra praktyka jest taka, żeby już przy przyjęciu do pracy zebrać informacje o poprzednim zatrudnieniu i nie ustalać prawa do świadczenia „na oko”, tylko na podstawie dokumentów.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka różnych zasad dotyczących zasiłku chorobowego. Sam fakt, że niezdolność do pracy została spowodowana umyślnym wykroczeniem, wcale nie daje prawa do świadczenia od pierwszego dnia. Jest wręcz odwrotnie: jeżeli niezdolność do pracy powstała w wyniku umyślnego przestępstwa lub wykroczenia i zostało to potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, zasiłek chorobowy nie przysługuje za okres tej niezdolności. To jest sankcja, a nie przywilej ubezpieczeniowy. Podobnie status absolwenta szkoły wyższej może dawać prawo do świadczenia bez okresu wyczekiwania, ale tylko wtedy, gdy objęcie ubezpieczeniem chorobowym nastąpi w ciągu 90 dni od ukończenia studiów. Cztery miesiące to już zasadniczo za późno, więc ten warunek nie jest spełniony. Częsty błąd polega na zapamiętaniu samego hasła absolwent, bez terminu, a termin jest tu kluczowy. Ustalone prawo do renty też nie jest podstawą do pominięcia okresu wyczekiwania u nowego pracodawcy. Renta wpływa na różne uprawnienia i ograniczenia w systemie ubezpieczeń, ale nie zastępuje wymaganego stażu chorobowego. W praktyce kadrowo-płacowej należy więc odróżniać tytuł do ubezpieczenia, prawo do świadczenia, okres wyczekiwania oraz szczególne wyłączenia. Poprawna logika jest taka: pracownik zwykle czeka 30 dni, chyba że spełnia konkretny wyjątek, np. ma minimum 10 lat wcześniejszego obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego.