Pracodawca jest zobowiązany wypłacić pracownikowi zasiłek chorobowy, jeżeli zgłosił do ubezpieczenia chorobowego
A. powyżej 20 osób
B. nie więcej niż 20 osób
C. do 5 osób
D. do 10 osób
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2015 (arkusz A.65-X-15.01).
W tym pytaniu kluczowe jest rozróżnienie, kto jest płatnikiem zasiłku chorobowego: pracodawca czy ZUS. Poprawna odpowiedź to: powyżej 20 osób. Jeżeli pracodawca jako płatnik składek zgłasza do ubezpieczenia chorobowego więcej niż 20 ubezpieczonych, to co do zasady sam ustala prawo do zasiłku chorobowego, oblicza jego wysokość i wypłaca go pracownikowi. Potem rozlicza wypłacone świadczenia w dokumentach składanych do ZUS, np. w deklaracjach rozliczeniowych. W praktyce kadrowo-płacowej oznacza to, że dział kadr musi pilnować dokumentacji zwolnienia lekarskiego, okresów zasiłkowych, podstawy wymiaru zasiłku oraz poprawnego wykazania świadczenia w rozliczeniach. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które warto zapamiętać bardzo konkretnie: do 20 ubezpieczonych zasiłki wypłaca ZUS, a powyżej 20 robi to płatnik składek, czyli najczęściej pracodawca. Trzeba też uważać na mylenie z wynagrodzeniem chorobowym, bo za początkowy okres niezdolności do pracy pracownik dostaje wynagrodzenie chorobowe finansowane przez pracodawcę, a dopiero potem zasiłek chorobowy. To niby podobne pieniądze dla pracownika, ale w rozliczeniach i podstawie prawnej to nie jest to samo.
W tym zagadnieniu łatwo pomylić limity, bo w przepisach kadrowo-płacowych występują różne progi liczby pracowników albo ubezpieczonych. Tutaj jednak nie chodzi o próg 5, 10 ani o zasadę, że pracodawca wypłaca zasiłek, gdy zgłasza nie więcej niż 20 osób. Przy zasiłku chorobowym znaczenie ma to, czy płatnik składek zgłasza do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych. Dopiero wtedy staje się płatnikiem zasiłków, czyli sam ustala prawo do świadczenia, wylicza podstawę wymiaru i wypłaca zasiłek pracownikowi. Gdy ubezpieczonych jest 20 albo mniej, zasiłek chorobowy wypłaca ZUS, a pracodawca przekazuje wymagane dokumenty i dane potrzebne do ustalenia świadczenia. Typowy błąd polega na tym, że ktoś patrzy na liczbę pracowników w firmie, a nie na liczbę osób zgłoszonych do ubezpieczenia chorobowego. To może obejmować nie tylko klasycznych pracowników, zależnie od tytułu ubezpieczenia i sytuacji. Druga pomyłka to mieszanie zasiłku chorobowego z wynagrodzeniem chorobowym. Wynagrodzenie chorobowe za pierwsze dni niezdolności do pracy finansuje pracodawca, ale to jeszcze nie oznacza, że zawsze jest płatnikiem zasiłku chorobowego. Z mojego doświadczenia ta różnica jest bardzo ważna przy listach płac, bo błędne ustalenie płatnika świadczenia może rozwalić rozliczenie z ZUS i dokumentację pracownika.