Przedsiębiorstwo zatrudniło 16 sierpnia na podstawie umowy o pracę 51 -letniego Pawła Sowę, który bezpośrednio przed zatrudnieniem był zarejestrowany jako bezrobotny w powiatowym urzędzie pracy dłużej niż 30 dni. Pracodawcy przysługuje zwolnienie z opłacania składek na Fundusz Pracy za Pawła Sowę przez
A. 36 miesięcy, liczonych od 16 sierpnia.
B. 36 miesięcy, liczonych od 1 września.
C. 12 miesięcy, liczonych od 1 września.
D. 12 miesięcy, liczonych od 16 sierpnia.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2019 (arkusz A.65-X-19.01).
W tym przypadku kluczowe są dwa warunki: Paweł Sowa ma ukończone 50 lat oraz bezpośrednio przed zatrudnieniem był zarejestrowany jako bezrobotny w powiatowym urzędzie pracy dłużej niż 30 dni. Przy takim zatrudnieniu pracodawca korzysta ze zwolnienia z opłacania składek na Fundusz Pracy przez 12 miesięcy. Ważny jest jednak moment, od którego liczy się ten okres. Nie liczymy go od dnia podpisania umowy, czyli od 16 sierpnia, tylko od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu zawarcia umowy o pracę. Skoro umowa została zawarta 16 sierpnia, zwolnienie zaczyna się 1 września i trwa przez 12 miesięcy. W praktyce kadrowo-płacowej oznacza to, że przy naliczaniu listy płac i deklaracji rozliczeniowych do ZUS trzeba pilnować, aby składka na Fundusz Pracy nie była naliczana za tego pracownika w tym okresie. Moim zdaniem to jeden z tych przepisów, które łatwo pomylić, bo data zatrudnienia bardzo kusi, żeby od niej liczyć ulgę. Dobra praktyka w kadrach to zapisanie podstawy zwolnienia w dokumentacji płacowej oraz sprawdzenie statusu bezrobotnego na podstawie dokumentu z urzędu pracy.
Błąd w tym zadaniu zwykle wynika z pomieszania dwóch rzeczy: długości zwolnienia oraz daty, od której zaczyna się jego liczenie. Sam fakt, że pracownik został zatrudniony 16 sierpnia, nie oznacza jeszcze, że od tego dnia biegnie okres zwolnienia ze składek na Fundusz Pracy. Przy osobie, która ukończyła 50 lat i przed zatrudnieniem była zarejestrowana jako bezrobotna przez wymagany okres, przepisy przewidują zwolnienie przez 12 miesięcy, ale liczone od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu zawarcia umowy o pracę. Czyli przy zatrudnieniu w sierpniu start następuje 1 września. Wybór daty 16 sierpnia pokazuje typowy błąd praktyczny: utożsamienie dnia nawiązania stosunku pracy z początkiem ulgi składkowej. W rozliczeniach ZUS takie uproszczenie mogłoby spowodować nieprawidłowe naliczenie składek i konieczność późniejszych korekt. Nieprawidłowe jest też przyjęcie okresu 36 miesięcy. Taki czas zwolnienia kojarzy się z innymi preferencjami składkowymi, np. dotyczącymi określonych grup pracowników albo powrotów po urlopach związanych z rodzicielstwem, ale nie z zatrudnieniem osoby po 50 roku życia z rejestru bezrobotnych. Tutaj przepis jest bardziej konkretny i krótszy: 12 miesięcy. W kadrach warto więc zawsze sprawdzić nie tylko wiek pracownika i dokument z urzędu pracy, ale też dokładny mechanizm liczenia terminu, bo ma to bezpośredni wpływ na listę płac oraz deklaracje rozliczeniowe.