Zasady dotyczące praw pasażerów na statkach morskich są określane przez
Konwencja ateńska z 1974 roku, znana również jako Konwencja o przewozie morskim pasażerów i ich bagażu, reguluje prawa pasażerów statków morskich oraz odpowiedzialność armatorów w kontekście międzynarodowego transportu morskiego. W przypadku szkód związanych z przewozem pasażerów, Konwencja ustanawia ramy odpowiedzialności armatora, określając maksymalne limity odszkodowań oraz procedury zgłaszania roszczeń. Przykładowo, w sytuacji, gdy pasażer ponosi szkodę na skutek wypadku na pokładzie lub podczas wysiadania z statku, armator jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania w ramach określonych limitów. W praktyce, skutki zastosowania Konwencji ateńskiej można zaobserwować w branży rejsowej, gdzie armatorzy muszą przestrzegać jej zapisów, aby uniknąć odpowiedzialności prawnej oraz zbudować zaufanie wśród pasażerów. Dodatkowo, konwencja ta ma na celu harmonizację przepisów w zakresie transportu morskiego, co jest istotne dla jednolitości prawa międzynarodowego oraz ochrony praw pasażerów.
Konwencja wiedeńska, która reguluje zasady dotyczące umów międzynarodowych, nie ma zastosowania w kwestiach związanych z prawami pasażerów statków morskich. Jest to porozumienie dotyczące handlu międzynarodowego i transportu towarów, a nie przewozu osób. Z kolei Konwencja warszawska, która dotyczy przewozu lotniczego, również nie jest odpowiednia w tym kontekście. Obie konwencje są specyficzne dla innych środków transportu i nie obejmują regulacji związanych z transportem morskim. Z kolei Konwencja montrealska, choć odnosi się do przewozu lotniczego, również nie ma zastosowania w kontekście statków morskich. Wiele osób popełnia błąd, myśląc, że wszystkie konwencje międzynarodowe dotyczące transportu obejmują również transport morski, co jest nieprawidłową generalizacją. Kluczowym aspektem jest zrozumienie, że każdy rodzaj transportu (morski, lądowy, powietrzny) ma swoje specyficzne regulacje prawne. W praktyce oznacza to, że armatorzy statków muszą przestrzegać przepisów odpowiednich do transportu morskiego, co w przypadku pasażerów oznacza zastosowanie Konwencji ateńskiej, a nie konwencji dotyczących innych form transportu.