Umowa o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzona w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 25)

W tym pytaniu łatwo pomylić sam fakt, że pojazd jest chłodnią, z jego dokładną klasą temperaturową według ATP. Oznaczenia nie są przypadkowe. Pierwsza litera F oznacza środek transportu chłodnia, czyli pojazd wyposażony w urządzenie chłodnicze. Druga litera informuje o izolacji: R to izolacja wzmocniona, a N normalna. Ostatnia litera jest najważniejsza przy doborze temperatury, bo określa klasę pracy urządzenia. Dla przewozu głęboko zamrożonych owoców wymagających -20°C potrzebna jest klasa F, czyli oznaczenie FRF. Wybór FRA byłby za słaby, bo klasa A pozwala na utrzymywanie temperatury z zakresu od +12°C do 0°C, więc nadaje się raczej do produktów chłodzonych, a nie głęboko mrożonych. FRB także nie spełnia warunku, ponieważ klasa B dochodzi tylko do -10°C. To mogłoby wystarczyć dla niektórych produktów mrożonych o mniej rygorystycznych wymaganiach, ale nie dla ładunku, który musi mieć -20°C. RRB jest jeszcze innym typem środka transportu, bo litera R na początku oznacza lodownię, a nie chłodnię z agregatem. To typowy błąd myślowy: ktoś widzi -10°C albo oznaczenie ze wzmocnioną izolacją i zakłada, że „jakoś wystarczy”. W praktyce logistycznej tak się nie robi, bo przerwanie łańcucha chłodniczego może oznaczać reklamację, utratę jakości towaru, a czasem całkowite wycofanie partii z obrotu. Przy przewozie żywności szybko psującej się trzeba dobrać pojazd dokładnie do wymaganej temperatury, sprawdzić certyfikat ATP i kontrolować temperaturę w czasie jazdy, nie tylko przy załadunku.