Którym przyrządem pomiarowym sprawdzimy zgrubnie poprawność działania termopary typu K w przypadku braku na wyposażeniu termokalibratora?
Przykładowe zadanie CKE z 2023 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik elektroautomatyk okrętowy (TWO.10).
Termoparę zgrubnie sprawdza się miliwoltomierzem. Termopara jest czujnikiem generacyjnym - na styku dwóch różnych metali powstaje siła termoelektryczna zależna od różnicy temperatur między spoiną pomiarową a końcami wolnymi. W termoparze typu K (nikiel-chrom i nikiel-aluminium) to napięcie ma wartość rzędu miliwoltów.
Test polega na podłączeniu miliwoltomierza do przewodów termopary i podgrzaniu jej spoiny, np. w dłoni lub ciepłą wodą: sprawna termopara pokaże napięcie rosnące wraz z temperaturą. Brak napięcia albo jego niestabilność oznacza przerwę lub uszkodzenie spoiny.
Do zapamiętania: termoparę sprawdza się pomiarem napięcia, a czujnik rezystancyjny (np. Pt100) - pomiarem rezystancji. Termokalibrator pozwala na dokładne sprawdzenie, a miliwoltomierz daje tylko ocenę, czy czujnik działa.
Łatwo wybrać omomierz, bo czujniki temperatury często sprawdza się pomiarem rezystancji. Tak postępuje się jednak z czujnikami rezystancyjnymi, np. Pt100. Omomierz pokaże tylko, że obwód termopary nie jest przerwany, ale nie sprawdzi, czy termopara wytwarza napięcie zależne od temperatury, czyli czy realnie działa.
Amperomierz mierzy natężenie prądu w obwodzie, a termopara jest źródłem bardzo małego napięcia - pomiar jej działania prądem nie daje użytecznej informacji, a włączenie amperomierza o małej rezystancji praktycznie zwiera czujnik. Reflektometr służy do lokalizacji uszkodzeń w kablach (miejsca przerwy lub zwarcia na długich odcinkach) i nie mierzy wielkości wytwarzanych przez czujnik.
Termopara wytwarza siłę termoelektryczną rzędu miliwoltów, więc jej działanie sprawdza się miliwoltomierzem, obserwując, czy napięcie rośnie przy podgrzaniu spoiny. Jeśli napięcie nie zmienia się przy podgrzaniu, czujnik trzeba wymienić albo sprawdzić jego przewody kompensacyjne.