Kwalifikacja: TKO.06 - Montaż i eksploatacja środków transportu szynowego

Problem regulacji prędkości obrotowej silników szeregowych prądu stałego w trakcji kolejowej jest tematem, na którym łatwo się potknąć, zwłaszcza jeśli nie zna się dokładnych związków pomiędzy prądem wzbudzenia a charakterystyką pracy maszyny. Zastosowanie oporników pomiędzy uzwojeniem twornika i stojana jest rozwiązaniem typowym dla rozruchu, a nie dla regulacji prędkości przy jeździe bezoporowej. Oporniki rozruchowe włączone w obwód główny powodują znacznie większe straty mocy i są po prostu nieefektywne energetycznie, dlatego usuwa się je z obwodu, kiedy tylko jest to możliwe. Przekaźniki samoczynnego rozruchu to raczej element automatyki odpowiedzialny za wyłączanie kolejnych stopni oporów w czasie rozruchu, a nie za faktyczną regulację prędkości w już ustalonych warunkach jazdy. To trochę pułapka dla tych, którzy kojarzą je tylko z pojęciem „regulacji”, nie analizując, na jakim etapie pracy silnika są stosowane. Z kolei bocznikowanie uzwojenia twornika praktycznie nie znajduje uzasadnienia technicznego, bo to uzwojenie jest zawsze włączone szeregowo z uzwojeniem wzbudzenia, a jego bocznikowanie mogłoby prowadzić wręcz do awarii lub bardzo niekorzystnych parametrów pracy. W praktyce branżowej, jeśli zachodzi potrzeba regulacji prędkości przy jeździe bezoporowej, wszyscy operatorzy i mechanicy korzystają właśnie z bocznikowania wzbudzenia, bo to daje najlepszy kompromis między efektywnością, bezpieczeństwem i prostotą obsługi. Mylenie tych pojęć wynika z pobieżnej znajomości budowy obwodów trakcyjnych, a nie z faktycznych zasad działania takich maszyn.