Na rysunku przedstawiono pojazd, który zalicza się do grupy pojazdów
Prawidłowo wskazałeś, że na zdjęciu jest pojazd typu monorail, czyli kolej jednoszynowa. Widać wyraźnie, że nie ma klasycznych dwóch szyn, tylko jedną masywną belkę prowadzącą, po której pojazd jedzie i częściowo ją obejmuje. W praktyce są dwa główne rozwiązania: systemy siodłowe (pojazd jedzie po górze belki) i podwieszane (pojazd wisi pod belką). Na fotografii mamy typ siodłowy – wózki z kołami ogumionymi toczą się po górnej powierzchni belki, a boczne rolki prowadzą pojazd i utrzymują go stabilnie na łuku. Z punktu widzenia techniki transportu, monorail to osobna grupa pojazdów szynowych, opisana w wielu normach i wytycznych dla systemów miejskiego transportu zbiorowego, np. w standardach projektowania kolei jednoszynowych stosowanych w Japonii czy Niemczech. Stosuje się tu inne rozwiązania konstrukcyjne niż w klasycznych pojazdach normalnotorowych – inne wózki, inne układy prowadzenia, często automatyczne sterowanie bez maszynisty, specyficzne systemy ewakuacji. Moim zdaniem ważne jest, żeby od razu z wyglądu umieć odróżnić monorail od metra czy tramwaju: brak dwóch stalowych szyn, masywna betonowa lub stalowa belka, często wysoki poziom automatyzacji. W eksploatacji takie systemy wykorzystuje się głównie w gęstej zabudowie miejskiej, na estakadach, nad ulicami – dzięki temu zajmują mało miejsca na poziomie gruntu i mają mniejszy wpływ na istniejącą infrastrukturę. W praktyce w zawodzie technika czy maszynisty dobrze kojarzyć, że monorail to osobna kategoria pojazdów, z własnymi procedurami utrzymania, diagnostyki i bezpieczeństwa, innymi niż klasyczna kolej dwuszynowa.
Na zdjęciu łatwo się zasugerować, że skoro jest peron, tabor pasażerski i coś przypominającego tor, to mamy do czynienia z klasycznym pojazdem kolei dwuszynowej. I tu właśnie pojawia się typowy błąd: patrzymy na ogólny obraz, a nie na szczegóły konstrukcji torowiska. W przypadku pojazdów normalnotorowych tor składa się z dwóch stalowych szyn o rozstawie 1435 mm, osadzonych na podkładach, z widoczną główką szyny, stopką, złączami, mocowaniami. Na fotografii tego nie ma – zamiast dwóch szyn widać jedną masywną belkę prowadzącą, co całkowicie wyklucza klasyczną kolej normalnotorową. Podobnie jest z pojęciem pojazdu szerokotorowego. Szerokotorowy oznacza jedynie inny rozstaw dwóch szyn (np. 1520 mm w krajach byłego ZSRR), ale nadal jest to układ dwuszynowy. Tu natomiast szukamy nie rozstawu, tylko rodzaju systemu prowadzenia. Rozróżnianie normalnotorowy/szerokotorowy ma sens tylko wtedy, gdy fizycznie widzimy zestaw kołowy oparty na dwóch równoległych szynach. W tym pytaniu takiej sytuacji nie ma. Kolejna pułapka to skojarzenie z pojazdami dwudrogowymi. W praktyce dwudrogowy to samochód ciężarowy, autobus albo specjalny pojazd, który może jechać po drodze kołowej, a po opuszczeniu dodatkowych kół prowadzących – także po klasycznym torze kolejowym. Taki pojazd ma normalne ogumione koła drogowe plus małe stalowe koła kolejowe. Na zdjęciu widać typowy skład pasażerski systemu miejskiego, a nie auto szynowo–drogowe. Pojazdy dwudrogowe wykorzystuje się głównie w utrzymaniu infrastruktury, do dojazdu ekip technicznych, nie jako regularny środek transportu pasażerskiego w tunelu stacyjno–peronowym. Podsumowując, błędne odpowiedzi wynikają z mylenia kryteriów klasyfikacji: jedne odnoszą się do rozstawu dwóch szyn, inne do zdolności jazdy po drodze i po torze. Tutaj kluczowe jest zupełnie coś innego – obecność jednej belki prowadzącej, czyli klasyczny układ monorail, który stanowi odrębną grupę pojazdów szynowych stosowanych głównie w transporcie miejskim na estakadach lub w specjalnych korytarzach.